דַּף יוֹמִי · בְּכוֹרוֹת · דַּף נ״ט

אַף תְּרוּמַת מַעֲשֵׂר נִטֶּלֶת בְּאוֹמֶד וּבְמַחְשָׁבָה,

Just as terumah gedolah can be designated in thought without explicit verbalization, so too terumas ma'aser is taken by estimation and by thought alone;

ווי גלייך ווי תרומה גדולה קען אפגעשיידט ווערן בלויז אין מחשבה אן מפרש זיין בפה, אזוי אויך תרומת מעשר ניטלת באומד ובמחשבה, מען קען עס נעמען דורך אן אומשאצונג און בלויז דורך מחשבה;

כשם שתרומה גדולה חלה במחשבה בלי דיבור מפורש, אַף תְּרוּמַת מַעֲשֵׂר נִטֶּלֶת בְּאוֹמֶד, באומדנא, וּבְמַחְשָׁבָה בלבד.

וּמַעֲשֵׂר קַרְיֵיהּ רַחֲמָנָא תְּרוּמָה,

and the Merciful One calls ma'aser rishon "terumah,"

ומעשר קריא רחמנא תרומה, און דער רחמנא רופט אן מעשר ראשון מיט דעם לשון "תרומה",

וּמַעֲשֵׂר ראשון קַרְיֵיהּ רַחֲמָנָא ״תְּרוּמָה״,

דִּכְתִיב: ״כִּי אֶת מַעְשְַר בְּנֵי יִשְׂרָאֵל אֲשֶׁר יָרִימוּ לַה׳ תְּרוּמָה נָתַתִּי לַלְוִיִּם לְנַחֲלָה״,

as it is written: "For the tithe of the Children of Israel which they raise up to Hashem as terumah, I have given to the Levi'im as an inheritance."

דכתיב: "כי את מעשר בני ישראל אשר ירימו לה' תרומה נתתי ללוים לנחלה", ווי עס שטייט אין פסוק: "וואס זיי וועלן הייבן צו השם אלס תרומה, האב איך געגעבן פאר די לויים פאר א נחלה".

דִּכְתִיב: ״כִּי אֶת מַעְשְַר בְּנֵי יִשְׂרָאֵל אֲשֶׁר יָרִימוּ לַה׳ תְּרוּמָה נָתַתִּי לַלְוִיִּם לְנַחֲלָה״.

וְאִיתַּקַּשׁ מַעְשְַר בְּהֵמָה לְמַעֲשֵׂר דָּגָן,

And now, ma'aser behemah is juxtaposed to ma'aser dagan (grain tithe),

ואיתקש מעשר בהמה למעשר דגן, און יעצט איז מעשר בהמה הוקש געווארן צו מעשר דגן (מעשר פון תבואה),

וְאִיתַּקַּשׁ מַעְשְַר בְּהֵמָה לְמַעֲשֵׂר דָּגָן,

מָה מַעְשְַר דָּגָן נִיטָּל בְּאוֹמֶד וּבְמַחְשָׁבָה — אַף מַעְשְַר בְּהֵמָה נִיטָּל בְּאוֹמֶד וּבְמַחְשָׁבָה.

just as grain tithe is taken by estimation and by thought, so too animal tithe is taken by estimation and by thought. Thus we see that verbal counting is not strictly necessary for animal tithe.

מה מעשר דגן ניטל באומד ובמחשבה — אף מעשר בהמה ניטל באומד ובמחשבה. ווי מעשר דגן ווערט גענומען דורך אן אומשאצונג און דורך מחשבה, אזוי אויך מעשר בהמה ווערט גענומען דורך אן אומשאצונג און דורך מחשבה. זעט מען פון דעם אז מען מוז ניט בדווקא ארויסזאגן דעם ציילונג בפה ביים מעשרן א בהמה.

מָה מַעְשְַר דָּגָן נִיטָּל בְּאוֹמֶד וּבְמַחְשָׁבָה — אַף מַעְשְַר בְּהֵמָה נִיטָּל בְּאוֹמֶד וּבְמַחְשָׁבָה. ואם כן חזינן דלא בעינן מניין בפה בדיוק.

אָמַר רָבָא: עֲשִׂירִי מֵאֵלָיו הוּא קָדוֹשׁ.

Rava says: The tenth animal becomes holy on its own, automatically, even if it was never counted or explicitly designated.

אמר רבא: עשירי מאליו הוא קדוש. רבא זאגט: די צענטע בהמה ווערט קדוש מאליו, ממילא, אפילו מען האט זיך גארנישט אפגעציילט אדער מפרש געווען בפה.

אָמַר רָבָא: עֲשִׂירִי מֵאֵלָיו הוּא קָדוֹשׁ, ממילא, אפילו אם לא מנה אותו ולא קרא לו שם.

מְנָא לֵיהּ לְרָבָא הָא?

The Gemara asks: From where does Rava know this principle?

מנא ליה לרבא הא? די גמרא פרעגט: פון וואנעט ווייסט רבא דעם יסוד?

שואלת הגמרא: מְנָא לֵיהּ לְרָבָא הָא יסוד?

אִילֵּימָא מֵהָא דְּתַנְיָא:

If we say he derives it from that which is taught in a braisa:

אילימא מהא דתניא: אויב מיר וועלן זאגן אז ער לערנט עס פון דעם וואס עס איז שלאָרנט אין א ברייתא:

אִילֵּימָא מֵהָא דְּתַנְיָא בברייתא:

אֵין לִי אֶלָּא שֶׁקָּרָא שְׁמוֹ ״עֲשִׂירִי״, לֹא קָרָא שְׁמוֹ ״עֲשִׂירִי״ מִנַּיִן?

"I only have a source that it becomes holy in a case where he called its name 'tenth'; from where do I know a case where he did not call its name 'tenth'?

"אין לי אלא שקרא שמו 'עשירי', לא קרא שמו 'עשירי' מניין? "איך האב בלויז א מקור אז עס ווערט קדוש אין א פאל וואס ער האט איר אנגערופן בפירוש דעם נאמען 'עשירי'; פון וואנעט וויסן מיר א פאל וואס ער האט איר נישט אנגערופן 'עשירי'?

אֵין לִי אֶלָּא שֶׁקָּרָא שְׁמוֹ ״עֲשִׂירִי״, לֹא קָרָא שְׁמוֹ ״עֲשִׂירִי״ מִנַּיִן שהוא קדוש?

תַּלְמוּד לוֹמַר: ״עֲשִׂירִי יִהְיֶה קֹדֶשׁ״ — מִכׇּל מָקוֹם.

The verse states: 'The tenth shall be holy'—in any case," implying it becomes holy automatically even if not named tenth.

תלמוד לומר: 'עשירי יהיה קודש' — מכל מקום." זאגט דער פסוק: 'די צענטע זאל זיין קודש' — מכל מקום", וואס דאס משמעות איז אז עס ווערט קדוש מאליו אפילו אן איר אנרופן עשירי.

תַּלְמוּד לוֹמַר: ״עֲשִׂירִי יִהְיֶה קֹדֶשׁ״ — מִכׇּל מָקוֹם, משמע דקדוש ממילא אפילו אם לא קראו עשירי.

וְדִלְמָא ״עֲשִׂירִי״ הוּא דְּלָא קַרְיֵיהּ, ״קֹדֶשׁ״ קַרְיֵיהּ!

The Gemara rejects this proof: But perhaps that braisa is discussing a case where he didn't call it 'tenth', but he did call it 'holy'? So it doesn't prove it becomes sanctified completely on its own without any speech!

ודלמא "עשירי" הוא דלא קריה, "קודש" קריה! די גמרא דוחה דעם ראיה: אבער אפשר רעדט די ברייתא פון א פאל וואס ער האט איר נישט אנגערופן 'עשירי', אבער ער האט איר יא אנגערופן 'קודש'? טא ווי איז די ראיה אז עס ווערט קדוש לחלוטין מאליו אן קיין שום דיבור!

דוחה הגמרא: וְדִלְמָא ״עֲשִׂירִי״ הוּא דְּלָא קַרְיֵיהּ, ״קֹדֶשׁ״ קַרְיֵיהּ! ואם כן אין ראיה שקדש מאיליו בלא דיבור כלל!

אֶלָּא מֵהָא דְּתַנְיָא:

Rather, perhaps Rava derives it from that which is taught in this braisa:

אלא מהא דתניא: נאר, אפשר לערנט עס רבא פון דעם וואס עס לערנט אן אנדערע ברייתא:

אֶלָּא מֵהָא דְּתַנְיָא בברייתא:

קָרָא לַתְּשִׁיעִי ״עֲשִׂירִי״, וְיָצָא הָעֲשִׂירִי וְלֹא דִּבֵּר — הַתְּשִׁיעִי נֶאֱכָל בְּמוּמוֹ, וְהָעֲשִׂירִי מַעֲשֵׂר.

If he called the ninth animal 'tenth', and the tenth came out and he did not speak at all, the ninth is eaten in its blemished state, and the tenth is holy as tithe. Here we see the tenth becomes holy even though he didn't utter a word!

קרא לתשיעי "עשירי", ויצא העשירי ולא דיבר — התשיעי נאכל במומו, והעשירי מעשר. אויב ער האט אנגערופן די ניינטע בהמה 'עשירי', און די צענטע איז ארויסגעגאנגען און ער האט גארנישט געגערעדט, איז די ניינטע נאכל במומו, און די צענטע איז קדוש אלס מעשר. חזינן דא אז די צענטע ווערט קדוש הגם ער האט נישט ארויסגעברענגט קיין איין ווארט!

אם קָרָא לַתְּשִׁיעִי ״עֲשִׂירִי״, וְיָצָא הָעֲשִׂירִי וְלֹא דִּבֵּר כלל, הַתְּשִׁיעִי נֶאֱכָל בְּמוּמוֹ, וְהָעֲשִׂירִי מַעֲשֵׂר. הרי שהעשירי קדוש אף על פי שלא הוציא בשפתיו כלום!

וְדִלְמָא שָׁאנֵי הָתָם, דְּאִיבָּרַר לֵיהּ עֲשִׂירִי,

The Gemara rejects this proof too: But perhaps it is different there, because the tenth was clearly clarified by the fact that it emerged from the pen;

ודלמא שאני התם, דאיברר ליה עשירי, די גמרא דוחה אויך דעם ראיה: אבער אפשר איז דארט אנדערש, ווייל די צענטע איז דאך קלאר נתברר געווארן דורך דעם וואס זי איז ארויס פון דיר;

דוחה הגמרא גם את הראיה הזאת: וְדִלְמָא שָׁאנֵי הָתָם, דְּאִיבָּרַר לֵיהּ עֲשִׂירִי על ידי שיצא מן הדיר;

אִי נָמֵי, דְּאַחְוִי עִילָּוֵיהּ!

or alternatively, perhaps he pointed at it as it came out, so there was an action, whereas here where it stayed in the pen, it wouldn't become holy on its own!

אי נמי, דאחוי עילויה! אדער לחלוטין, אפשר ער האט אנגעוויזן מיט דעם פינגער אויף איר ווען זי איז ארויסגעגאנגען, איז געווען א מעשה, משא אכט דא וואס זי איז געבליבן אינעווייניג אין דיר, וואלט זי נישט געווארן קדוש מאליו!

אִי נָמֵי, דְּאַחְוִי עִילָּוֵיהּ באצבע כשיצא, והיה שם מעשה, אבל כ שנשאר בדיר לא יקדש מאיליו!

אֶלָּא מֵהָא דְּתַנְיָא:

Rather, Rava derives his ruling from that which is taught in this braisa:

אלא מהא דתניא: נאר, רבא לערנט ארויס זיין דין פון דעם וואס עס לערנט די ברייתא:

אֶלָּא מֵהָא דְּתַנְיָא בברייתא:

קָרָא לַתְּשִׁיעִי ״עֲשִׂירִי״, וּמֵת עֲשִׂירִי בַּדִּיר — תְּשִׁיעִי נֶאֱכָל בְּמוּמוֹ, וְכוּלָּם פְּטוּרִין.

If he called the ninth 'tenth', and the tenth died in the pen, the ninth is eaten in its blemished state, and all of them are exempt from ma'aser.

קרא לתשיעי "עשירי", ומת עשירי בדיר — תשיעי נאכל במומו, וכולם פטורין. אויב ער האט אנגערופן די ניינטע בהמה 'עשירי', און די צענטע איז געשטארבן אינעווייניג אין דיר, ווערט די ניינטע געגעסן במומה, און אלע אנדערע בהמות זענען פטור פון מעשר.

אם קָרָא לַתְּשִׁיעִי ״עֲשִׂירִי״, וּמֵת עֲשִׂירִי בַּדִּיר — תְּשִׁיעִי נֶאֱכָל בְּמוּמוֹ, וְכוּלָּם פְּטוּרִין מן המעשר.

מַאי טַעְמָא כּוּלָּם פְּטוּרִין, לָאו מִשּׁוּם דִּקְדַשׁ לֵיהּ עֲשִׂירִי?

The Gemara analyzes: What is the reason that all of them are exempt? Is it not because the tenth became holy on its own inside the pen, thus exempting the flock?

מאי טעמא כולם פטורין, לאו משום דקדש ליה עשירי? די גמרא מדייק: וואס איז דער טעם וואס אלע זענען פטור? איז עס דען נישט ווייל די צענטע איז קדוש געווארן מאליו אינעווייניג אין דיר, און ממילא פטור'ט עס די גאנצע טשערעדע?

מבארת הגמרא: מַאי טַעְמָא כּוּלָּם פְּטוּרִין, לָאו מִשּׁוּם דִּקְדַשׁ לֵיהּ עֲשִׂירִי מאיליו בתוך הדיר, וממילא פטר את כל הצאן?

וְדִלְמָא דְּאִיפְּטַרוּ בְּמִנְיָן הָרָאוּי, דְּהָאָמַר רָבָא: מִנְיָן הָרָאוּי פּוֹטֵר!

The Gemara rejects: But perhaps they were exempted because of a count fit to reach ten, as Rava himself says: A count fit to reach ten exempts the animals from tithe even if no tenth was actually separated!

ודלמא דאיפטרו במניין הראוי, דהא אמר רבא: מניין הראוי פוטר! די גמרא דוחה: אבער אפשר זענען זיי פטור געווארן ווייל זיי זענען געציילט געווארן מיט א מניין הראוי צו דערגרייכן צען, ווארים רבא אליין זאגט דאך: א מניין הראוי פטור'ט די בהמות פון מעשר אפילו מען האט למעשה נישט אפגעשיידט קיין צענטע!

דוחה הגמרא: וְדִלְמָא דְּאִיפְּטַרוּ בְּמִנְיָן הָרָאוּי, דְּהָאָמַר רָבָא: מִנְיָן הָרָאוּי פּוֹטֵר, ואפילו אם לא קדש עשירי ממילא!

אֶלָּא מֵהָא דְּתַנְיָא:

Rather, Rava derives it from that which is taught in a braisa:

אלא מהא דתניא: נאר, רבא לערנט עס פון דעם וואס עס לערנט א ברייתא:

אֶלָּא מֵהָא דְּתַנְיָא בברייתא:

קָרָא לַתְּשִׁיעִי ״עֲשִׂירִי״, וְנִשְׁתַּיֵּיר עֲשִׂירִי בַּדִּיר — הַתְּשִׁיעִי נֶאֱכָל בְּמוּמוֹ, וְהָעֲשִׂירִי מַעֲשֵׂר.

If he called the ninth 'tenth', and the tenth remained in the pen, the ninth is eaten in its blemished state, and the tenth is ma'aser! This explicitly proves that the tenth becomes holy even while remaining inside the pen.

קרא לתשיעי "עשירי", ונשתייר עשירי בדיר — התשיעי נאכל במומו, והעשירי מעשר. אויב ער האט אנגערופן די ניינטע 'עשירי', און די צענטע איז פארבליבן אינעווייניג אין דיר — ווערט די ניינטע געגעסן במומה, און די צענטע איז מפורש מעשר! זעט מען מפורש אז די צענטע ווערט קדוש אפילו זי איז בלויז פארבליבן אינעווייניג אין דיר.

אם קָרָא לַתְּשִׁיעִי ״עֲשִׂירִי״, וְנִשְׁתַּיֵּיר עֲשִׂירִי בַּדִּיר — הַתְּשִׁיעִי נֶאֱכָל בְּמוּמוֹ, וְהָעֲשִׂירִי מַעֲשֵׂר! מוכח בהדיא דעשירי קדוש אפילו כשהוא נשאר בדיר.

וְהָתַנְיָא: תְּשִׁיעִי חוּלִּין!

The Gemara asks a contradiction: But isn't it taught in another braisa: The ninth is total chullin (secular), not requiring a blemish to be eaten?

והתניא: תשיעי חולין! די גמרא פרעגט א סתירה: אבער עס לערנט דאך אן אנדערע ברייתא: די ניינטע בלייבט פשוט חולין, און מען דארף גארנישט קיין מום איר צו עסן?

מקשה הגמרא קשיה: וְהָתַנְיָא: תְּשִׁיעִי חוּלִּין גמורים, ואינו טעון מום כדי לאוכלו!

תָּנֵי תַּנָּא קַמֵּיהּ דְּרַב שֵׁשֶׁת: הָא מַנִּי? רַבִּי שִׁמְעוֹן בֶּן יְהוּדָה הִיא,

A tanna recited a braisa before Rav Sheshet: Whose view is this ruling that the ninth is sanctified? It is Rabbi Shimon ben Yehuda,

תני תנא קמיה דרב ששת: הא מני? רבי שמעון בן יהודה היא, א תנא האט מתנה געווען א ברייתא פאר רב ששת: כמאן גייט די שיטה וואס האלט אז די ניינטע ווערט נתקדש? דאס איז רבי שמעון בן יהודה,

מתרצת הגמרא: תָּנֵי תַּנָּא קַמֵּיהּ דְּרַב שֵׁשֶׁת: הָא מַנִּי? רַבִּי שִׁמְעוֹן בֶּן יְהוּדָה הִיא, דאמר שהתשיעי קדוש,

דְּתַנְיָא: רַבִּי שִׁמְעוֹן בֶּן יְהוּדָה אוֹמֵר מִשּׁוּם רַבִּי שִׁמְעוֹן:

as it is taught in a braisa: Rabbi Shimon ben Yehuda says in the name of Rabbi Shimon:

דתניא: רבי שמעון בן יהודה אומר משום רבי שמעון: ווי עס לערנט א ברייתא: רבי שמעון בן יהודה זאגט משום רבי שמעון:

דְּתַנְיָא: רַבִּי שִׁמְעוֹן בֶּן יְהוּדָה אוֹמֵר מִשּׁוּם רַבִּי שִׁמְעוֹן:

אַף הַתְּשִׁיעִי אֵינוֹ קָדוֹשׁ אֶלָּא אִם כֵּן נֶעֱקַר שֵׁם עֲשִׂירִי הֵימֶנּוּ,

The Baraisa according to Rabbi Shimon states: Even the ninth animal that was mistakenly called the tenth is not sanctified unless the name of “tenth” was uprooted from the actual tenth animal itself, meaning that the tenth animal was also called by a wrong name.

אף התשיעי אינו קדוש אלא אם כן נעקר שם עשירי הימנו, די ניינטע בהמה וואס מען האט בטעות אנגערופן עשירי ווערט אויך נישט קדוש אלא אם כן עס איז אראפגענומען געווארן דער נאמען "עשירי" פון דער אמת'ער צענטער בהמה אליין (איז אויך אנגערופן געווארן מיט א פאלשן נאמען).

אַף הַתְּשִׁיעִי אֵינוֹ קָדוֹשׁ אֶלָּא אִם כֵּן נֶעֱקַר שֵׁם עֲשִׂירִי הֵימֶנּוּ, היינו שגם לעשירי קראו בשם אחר.

וְהַדִּין נוֹתֵן.

And logical reasoning dictates this result:

והדין נותן. און די סברה און לאגיק פירט צו דעם דין:

וְהַדִּין נוֹתֵן, וכך מחייבת הסברה להתאים את הדין:

וּמָה אַחַד עָשָׂר שֶׁהוּא עוֹשֶׂה קְדוּשָּׁה לִיקְרַב, אֵינוֹ קָדוֹשׁ אֶלָּא אִם כֵּן נֶעֱקַר שֵׁם ״עֲשִׂירִי״ הֵימֶנּוּ,

If regarding the eleventh animal mistakenly called tenth, which creates a sanctity to be offered up on the mizbe'ach as a shelamim, yet it is not sanctified unless the name of “tenth” was uprooted from the tenth animal itself;

ומה אחד עשר שהוא עושה קדושה ליקרב, אינו קדוש אלא אם כן נעקר שם "עשירי" הימנו, אויב ביי די עלפטע בהמה וואס מען האט בטעות אנגערופן עשירי, וואס זי האט די כח צו מאכן א קדושה קרבן צו ווערן מקריב לגבי מזבח אלס שלמים, דאך ווערט זי נישט קדוש נאר אויב דער נאמען "עשירי" איז אראפגענומען געווארן פון דער צענטער בהמה אליין;

וּמָה אַחַד עָשָׂר שֶׁהוּא עוֹשֶׂה קְדוּשָּׁה לִיקְרַב על גבי המזבח כשלמים, ועם כל זה אֵינוֹ קָדוֹשׁ אֶלָּא אִם כֵּן נֶעֱקַר שֵׁם ״עֲשִׂירִי״ הֵימֶנּוּ מן העשירי;

תְּשִׁיעִי שֶׁאֵין עוֹשֶׂה קְדוּשָּׁה לִיקְרַב — אֵינוֹ דִּין שֶׁאִם נֶעֱקַר שֵׁם ״עֲשִׂירִי״ הֵימֶנּוּ — אִין, אִי לָא — לָא?

then regarding the ninth animal mistakenly called tenth, which does not create a sanctity to be offered up as a korban, but is merely eaten after developing a mum, is it not logical that if the name of “tenth” was uprooted from the tenth animal itself, then yes, it becomes holy, but if not, then no, it does not become holy at all?

תשיעי שאין עושה קדושה ליקרב — אינו דין שאם נעקר שם "עשירי" הימנו — אין, אי לא — לא? ביי די ניינטע בהמה וואס זי האט נישט קיין כח צו מאכן א קדושה קרבן צו ווערן מקריב, נאר מען עסט איר בלויז נאָך א מום, איז דען נישט קל וחומר אז נאר אויב דער נאמען "עשירי" איז אראפגענומען געווארן פון דער צענטער בהמה אליין, דעמאלט יא ווערט זי קדוש, אבער אויב נישט, זאל זי גארנישט נתקדש וועלן?

תְּשִׁיעִי שֶׁאֵין עוֹשֶׂה קְדוּשָּׁה לִיקְרַב בתור קרבן אלא נאכל במומו, אֵינוֹ דִּין שֶׁאִם נֶעֱקַר שֵׁם ״עֲשִׂירִי״ הֵימֶנּוּ — אִין, הוא קדוש, אִי לָא — לָא קדוש כלל?

הִיא הַנּוֹתֶנֶת!

The Gemara rejects this kal v'chomer: That itself is what dictates the opposite logic!

היא הנותנת! די גמרא דוחה דעם קל וחומר: פארקערט, אט דאס גופא פירט צו דער פארקערטער סברה!

דוחה הגמרא את הקל וחומר: הִיא הַנּוֹתֶנֶת! אדרבה, הסברה הפוכה היא!

אַחַד עָשָׂר שֶׁהוּא עוֹשֶׂה קְדוּשָּׁה לִיקְרַב, אִי נֶעֱקַר שֵׁם עֲשִׂירִי הֵימֶנּוּ — אִין, אִי לָא — לָא;

Regarding the eleventh animal, which creates a sanctity to be offered up, its halocha is strict: if the name of tenth was uprooted from the tenth animal, then yes, it becomes holy; if not, then no, it does not become holy.

אחד עשר שהוא עושה קדושה ליקרב, אי נעקר שם עשירי הימנו — אין, אי לא — לא; ביי די עלפטע בהמה וואס זי מאכט א קדושה קרבן צו ווערן מקריב, איז איר דין חמיר: אויב דער נאמען עשירי איז אראפגענומען געווארן פון די צענטע, דעמאלט יא ווערט זי קדוש; אויב נישט, ווערט זי נישט קדוש.

אַחַד עָשָׂר שֶׁהוּא עוֹשֶׂה קְדוּשָּׁה לִיקְרַב, חמיר דיניה, ולפיכך אִי נֶעֱקַר שֵׁם עֲשִׂירִי הֵימֶנּוּ — אִין, אִי לָא — לָא;

תְּשִׁיעִי שֶׁאֵינוֹ עוֹשֶׂה קְדוּשָּׁה לִיקְרַב, אַף עַל גַּב דְּלָא נֶעֱקַר שֵׁם עֲשִׂירִי הֵימֶנּוּ.

However, regarding the ninth animal, which does not create a sanctity to be offered up, perhaps it becomes sanctified even though the name of tenth was not uprooted from the tenth animal!

תשיעי שאינו עושה קדושה ליקרב, אף על גב דלא נעקר שם עשירי הימנו. אבער ביי די ניינטע בהמה וואס זי מאכט נישט קיין קדושה קרבן צו ווערן מקריב, קען זיין אז זי ווערט יא נתקדש אפילו עס איז נישט אראפגענומען געווארן דער נאמען עשירי פון די צענטע!

אבל תְּשִׁיעִי שֶׁאֵינוֹ עוֹשֶׂה קְדוּשָּׁה לִיקְרַב, יתקדש אַף עַל גַּב דְּלָא נֶעֱקַר שֵׁם עֲשִׂירִי הֵימֶנּוּ!

אִי נָמֵי, אַחַד עָשָׂר, דְּאִיבָּרַר לֵיהּ עֲשִׂירִי — אִי נֶעֱקַר שֵׁם עֲשִׂירִי הֵימֶנּוּ — אִין, אִי לָא — לָא.

Or alternatively, you can refute it another way: Regarding the eleventh animal, where the tenth has already been clarified and designated before the eleventh came out, if the name of tenth was uprooted from the tenth animal, then yes, it becomes holy, but if not, then no, it does not become holy.

אי נמי, אחד עשר, דאיברר ליה עשירי — אי נעקר שם עשירי הימנו — אין, אי לא — לא. אדער א צווייטע פירכא: ביי די עלפטע בהמה, וואס די צענטע איז שוין קלאר נתברר און אפגעשיידט געווארן איידער די עלפטע איז ארויס, איז אויב דער נאמען עשירי איז אראפגענומען געווארן פון איר, דעמאלט יא, און אויב נישט, נישט.

אִי נָמֵי, אפשר לפרוך בדרך אחרת: אַחַד עָשָׂר, דְּאִיבָּרַר לֵיהּ עֲשִׂירִי מקודם, אִי נֶעֱקַר שֵׁם עֲשִׂירִי הֵימֶנּוּ — אִין, אִי לָא — לָא;

תְּשִׁיעִי, דְּאַכַּתִּי לָא אִיבָּרַר לֵיהּ עֲשִׂירִי, וְאַף עַל גַּב דְּלָא נֶעֱקַר שֵׁם ״עֲשִׂירִי״ הֵימֶנּוּ,

Whereas regarding the ninth animal, where the tenth has not yet been clarified when the ninth emerges, it becomes sanctified even though the name of “tenth” was not uprooted from the tenth animal later!

תשיעי, דאכתי לא איברר ליה עשירי, ואף על גב דלא נעקר שם "עשירי" הימנו, משא אכט ביי די ניינטע בהמה, וואס די צענטע איז נאך גארנישט נתברר געווארן ווען די ניינטע איז ארויסגעגאנגען, ווערט זי נתקדש אפילו עס איז נאכאמאל נישט אראפגענומען געווארן דער נאמען "עשירי" פון די צענטע!

אבל תְּשִׁיעִי, דְּאַכַּתִּי לָא אִיבָּרַר לֵיהּ עֲשִׂירִי, וְאַף עַל גַּב דְּלָא נֶעֱקַר שֵׁם ״עֲשִׂירִי״ הֵימֶנּוּ יתקדש התשיעי!

תּוּ לָא מִידִּי.

The Gemara concludes: There is nothing more to be said to uphold Rabbi Shimon's proof, and his view is refuted.

תו לא מידי. די גמרא פירט אויס: עס איז מער נישטא וואס צו ענטפערן צו ראטעווען די ראיה פון רבי שמעון, און זיין ראיה איז אפגעפרעגט.

מסיקה הגמרא: תּוּ לָא מִידִּי, ואין עוד מה לתרץ לראייתו של רבי שמעון.

אָמַר רָבָא: מִנְיָן הָרָאוּי פּוֹטֵר.

Rava said: A count that was fit to reach ten exempts the animals counted from ma'aser, even if the count was interrupted before reaching ten.

אמר רבא: מניין הראוי פוטר. רבא זאגט: א מניין וואס איז ראוי געווען צו דערגרייכן צען, פטור'ט די געציילטע בהמות פון מעשר, אפילו דער מניין איז איבערגעהאקט געווארן איידער מען האט דערגרייכט צען.

אָמַר רָבָא: מִנְיָן הָרָאוּי פּוֹטֵר מן המעשר, אפילו אם נפסקה הספירה ולא הגיע לעשרה.

מְנָא לֵיהּ לְרָבָא הָא?

The Gemara asks: From where does Rava have this halocha?

מנא ליה לרבא הא? די גמרא פרעגט: פון וואנעט האט רבא דעם דין?

שואלת הגמרא: מְנָא לֵיהּ לְרָבָא הָא?

אִילֵּימָא מֵהָא דִּתְנַן: קָפַץ אֶחָד מִן הַמְּנוּיִין לְתוֹכָן — כּוּלָּן פְּטוּרִין.

If we say he derives it from that which we learned in our Mishnah: If one of the counted animals jumped back into them, into the pen among those that were not yet counted, all of them are exempt from ma'aser;

אילימא מהא דתנן: קפץ אחד מן המנויין לתוכן — כולן פטורין. אויב מיר וועלן זאגן אז ער לערנט עס פון דעם וואס מיר האבן געלערנט אין אונזער משנה: אויב איינע פון די געציילטע בהמות האט צוריקגעשפרונגען צוזאמען מיט זיי, צוריק אין דיר צוזאמען מיט די וואס זענען נאך נישט געציילט געווארן, זענען אלע פטור פון מעשר;

אִילֵּימָא מֵהָא דִּתְנַן: קָפַץ אֶחָד מִן הַמְּנוּיִין לְתוֹכָן — כּוּלָּן פְּטוּרִין מן המעשר;

מְנוּיִין גּוּפַיְיהוּ דְּאִיפְּטַרוּ — לָאו בְּמִנְיָן הָרָאוּי?

and we analyze it: As for the counted animals themselves that were exempted, is it not because they were counted with a count that was fit to reach ten?

מנויין גופייהו דאיפטרו — לאו במניין הראוי? און מיר נייטן דאס: די געציילטע בהמות אליין וואס זענען פטור געווארן, איז דען נישט ווייל זיי זענען געציילט געווארן מיט א מניין הראוי צו דערגרייכן צען?

ונדייק: מְנוּיִין גּוּפַיְיהוּ דְּאִיפְּטַרוּ — לָאו בְּמִנְיָן הָרָאוּי?

וְדִלְמָא דְּעַשַּׂר עִילָּוַיְיהוּ!

The Gemara rejects this: But perhaps that Mishnah is talking about a case where he had already tithed over them, meaning the tenth animal had already emerged and tithed those that came before it!

ודלמא דעשר עילוייהו! די גמרא דוחה: אבער אפשר רעדט די משנה אין א פאל וואס ער האט שוין למעשה געמעשר'ט איבער זיי, דאס הייסט די צענטע בהמה איז שוין ארויסגעגאנגען און האט געמעשר'ט די וואס זענען ארויס פאר איר!

דוחה הגמרא: וְדִלְמָא דְּעַשַּׂר עִילָּוַיְיהוּ, כלומר שכבר יצא העשירי ופטר את אלו שקדמו לו!

הָהִיא לָא מָצֵית אָמְרַתְּ, הָא תָּנֵי: מִן הַמְעוּשָּׂרִין לְתוֹכָן!

The Gemara pushes back: You cannot say that, for behold, the sefa teaches a separate case: If one of those that were tithed jumped back into them! This implies the reisha is dealing with animals that were counted but not yet tithed!

ההיא לא מציית אמרת, הא תני: מן המעושרין לתוכן! די גמרא פרעגט אן קאנטער: דאס קענסטו דאך נישט זאגן, ווארים די סיפא פון די משנה לערנט דאך א באזונדערע פאל: אויב איינע מן המעושרין האט צוריקגעשפרונגען צו זיי! מוז דאך זיין אז די רישא רעדט פון בהמות וואס זענען בלויז געציילט געווארן אבער נאך נישט געמעשר'ט!

דוחה הגמרא את הדחיה: הָהִיא לָא מָצֵית אָמְרַתְּ, הָא תָּנֵי בספא מקרה נפרד: מִן הַמְעוּשָּׂרִין לְתוֹכָן! שמע מינה דרישא במנויין גרידא מיירי!

וְדִלְמָא מַאי ״מְעוּשָּׂרִין״? מַעֲשֵׂר דַּוְקָא, דַּיְקָא נָמֵי דְּקָתָנֵי ״יִרְעוּ״!

The Gemara answers: And perhaps what does “tithed” mean in the sefa? It means the actual ma'aser specifically, the tenth animal itself! The language is also precise, as it teaches: All of them shall graze, which is a stringency that applies when a true ma'aser animal gets mixed in, but not merely counted animals. So Rava could not have proven his rule from there.

ודלמא מאי "מעושרין"? מעשר דוקא, דייקא נמי דקתני "ירעו"! די גמרא ענטפערט: ואפשר וואס מיינט "מעושרין" אין די סיפא? דאס מיינט דוקא די אמת'ע מעשר בהמה אליין! און די לשון איז אויך מדויק, ווייל די משנה לערנט דארט: אלע זאלן רעי'ן ביז זיי באקומען א מום, וואס דאס איז א חומרא וואס גילט נאר ווען אן אמת'ע מעשר בהמה איז נתערב געווארן, אבער נישט ביי סתם געציילטע בהמות. טא האט רבא נישט געקענט ברענגען קיין ראיה פון דארט.

משיבה הגמרא: וְדִלְמָא מַאי ״מְעוּשָּׂרִין״? מַעֲשֵׂר דַּוְקָא, היינו העשירי עצמו! דַּיְקָא נָמֵי דְּקָתָנֵי ״יִרְעוּ״, שזו חומרא השייכת כשתערובת מעשר ממש מעורבת בהם, ולא בסתם מנויין. אם כן אין מזה ראיה לדרבא.

אֶלָּא אָמַר רָבָא: אָמַר קְרָא ״יַעֲבוֹר״, וְלֹא שֶׁכְּבָר עָבַר.

Rather, Rava said: The posuk says, "Whatever shall pass under the rod, the tenth shall be holy"—implying that animals that are yet to pass require tithing, and not an animal that has already passed.

אלא אמר רבא: אמר קרא "יעבור", ולא שכבר עבר. נאר רבא זאגט: דער פסוק זאגט "כל אשר יעבור תחת השבט העשירי יהיה קודש"—וואס פארבייגייט דארף מען מעשר'ן, און נישט א בהמה וואס האט שוין פארבייגעגאנגען.

אֶלָּא אָמַר רָבָא: אָמַר קְרָא ״יַעֲבוֹר״, וְלֹא שֶׁכְּבָר עָבַר.

מַאי שֶׁכְּבָר עָבַר? אִי דְּעַשַּׂר עִילָּוַיְיהוּ — צְרִיכָא לְמֵימְרָא?

Now, what is this animal that has already passed? If you say it means that he already tithed over them, does that need to be said? Obviously once an animal is tithed, it doesn't need to be tithed again!

מאי שכבר עבר? אי דעשר עילוייהו — צריכא למימרא? דן די גמרא: וואס איז דאס פאר א בהמה וואס האט שוין פארבייגעגאנגען? אויב דו וועסט זאגן אז ער האט שוין געמעשר'ט איבער זיי, דארף דאס דען געזאגט ווערן? ס'איז פשוט אז א בהמה וואס איז שוין געמעשר'ט דארף מען נישט נאכאמאל מעשר'ן!

ומנתחת הגמרא: מַאי שֶׁכְּבָר עָבַר? אִי דְּעַשַּׂר עִילָּוַיְיהוּ — צְרִיכָא לְמֵימְרָא? פשיטא דאין מעשרין פעם שניה!

אֶלָּא לָאו דְּאִיפְּטַרוּ לְהוּ בְּמִנְיָן הָרָאוּי? שְׁמַע מִינַּהּ.

Rather, is it not referring to animals that were exempted through a count that was fit to reach ten? The Gemara concludes: Learn from this that it is so.

אלא לאו דאיפטרו להו במניין הראוי? שמע מינה. נאר, איז דאס דען נישט קלאר א רמיזה אויף בהמות וואס זענען פטור געווארן דורך א מניין הראוי צו דערגרייכן צען? פירט די גמרא אויס: שמע מינה, דאס איז טאקע דער מקור.

אֶלָּא לָאו דְּאִיפְּטַרוּ לְהוּ בְּמִנְיָן הָרָאוּי? שְׁמַע מִינַּהּ דכן הוא.

תַּנְיָא כְּוָותֵיהּ דְּרָבָא:

It was taught in a Baraisa in accordance with Rava:

תניא כוואתיה דרבא: עס איז געשלאָרנט געווארן א ברייתא כוואתיה דרבא:

תַּנְיָא כְּוָותֵיהּ דְּרָבָא:

הָיוּ לוֹ עֲשָׂרָה טְלָאִים וְהִכְנִיסָן לַדִּיר, וּמָנֶה חֲמִשָּׁה, וּמֵת אֶחָד מֵהֶם —

If a person had ten lambs and brought them into the pen, and he counted five, and then one of them died—

היו לו עשרה טלאים והכניסן לדיר, ומנה חמשה, ומת אחד מהם — אויב איינער האט געהאט צען לעמער און זיי אריינגעפירט אין דיר, און ער האט אפגעציילט פינף, און איינע פון זיי איז געשטארבן—

הָיוּ לוֹ עֲשָׂרָה טְלָאִים וְהִכְנִיסָן לַדִּיר, וּמָנֶה חֲמִשָּׁה, וּמֵת אֶחָד מֵהֶם —

אִם מִן הַמְּנוּיִים מֵת — מוֹנֶה וּמַשְׁלִים עֲלֵיהֶם,

if one of the counted ones died, he continues counting and completes the ten upon them, because the count of five was broken and was not a fit count;

אם מן המנויים מת — מונה ומשלים עליהם, אויב איינע פון די אפגעציילטע איז געשטארבן, ציילט ער ווייטער און פילט אן צען איבער זיי, ווייל דער מניין פון פינף איז געווארן נתבטל און עס איז נישט געווען קיין מניין הראוי;

אִם מִן הַמְּנוּיִים מֵת — מוֹנֶה וּמַשְׁלִים עֲלֵיהֶם, לפי שהמניין הראשון נתבטל ולא הוי מניין הראוי;

וְאִם מִשֶּׁאֵינָן מְנוּיִים מֵת — מְנוּיִים פְּטוּרִין, וְשֶׁאֵינָן מְנוּיִים מִצְטָרְפִין לַגּוֹרֶן אַחֵר.

and if one of those that were not counted died, the counted ones are exempt, because at the time they were counted it was a minyan haraui, a count fit to reach ten, and those that were not counted combine at another threshing floor season to be tithed.

ואם משאינן מנויים מת — מנויים פטורין, ושאינן מנויים מצטרפין לגורן אחר. און אויב איינע פון די וואס זענען נאך נישט געווען געציילט איז געשטארבן, זענען די געציילטע פטור פון מעשר, ווייל בעת זיי זענען געציילט געווארן איז עס געווען א מניין הראוי צו דערגרייכן צען, און די אנדערע וואס זענען נישט געציילט געווארן שטעלן זיך צוזאמען ביי אן אנדערן גורן זמן צו מעשר'ן.

וְאִם מִשֶּׁאֵינָן מְנוּיִים מֵת — מְנוּיִים פְּטוּרִין, משום דבשעת מניינם הוי מניין הראוי לעשרה, וְשֶׁאֵינָן מְנוּיִים מִצְטָרְפִין לַגּוֹרֶן אַחֵר להתרמות.

וְאָמַר רָבָא: הָיוּ לוֹ אַרְבָּעָה עָשָׂר טְלָאִים וְהִכְנִיסָן לְדִיר, וְיָצְאוּ שִׁשָּׁה בְּפֶתַח זֶה, וְאַרְבָּעָה בְּפֶתַח זֶה, וְאַרְבָּעָה נִשְׁתַּיְּירוּ שָׁם.

And Rava said: If a person had fourteen lambs and brought them into a pen, and six came out through this opening on one side, and four came out through that opening on the other side, and four remained inside the pen:

ואמר רבא: היו לו ארבעה עשר טלאים והכניסן לדיר, ויצאו ששה בפתח זה, וארבעה בפתח זה, וארבעה נשתיירו שם. און רבא האט געזאגט: אויב א מענטש האט געהאט פערצן לעמער און זיי אריינגעפירט אין א דיר, און זעקס זענען ארויס דורך דעם איין עפנונג אויף איין זייט, און פיר זענען ארויס דורך דעם אנדערן עפנונג אויף דער אנדערער זייט, און פיר זענען פארבליבן אינעווייניג אין דיר:

וְאָמַר רָבָא: הָיוּ לוֹ אַרְבָּעָה עָשָׂר טְלָאִים וְהִכְנִיסָן לְדִיר, וְיָצְאוּ שִׁשָּׁה בְּפֶתַח זֶה, וְאַרְבָּעָה בְּפֶתַח זֶה, וְאַרְבָּעָה נִשְׁתַּיְּירוּ שָׁם בתוך הדיר:

אוֹתָם אַרְבָּעָה, אִם בְּפֶתַח הַשִּׁשָּׁה יָצְאוּ — נוֹטֵל אֶחָד מֵהֶם, וְהַשְּׁאָר מִצְטָרְפִין לְגוֹרֶן אַחֵר;

Regarding those four that remained, if they came out through the opening of the six, combining with them to make ten, he takes one of them as ma'aser for the ten, and the remaining four (from the other opening) combine at another threshing floor season;

אותם ארבעה, אם בפתח הששה יצאו — נוטל אחד מהם, והשאר מצטרפין לגורן אחר; די דאזיגע פיר פארבליבענע, אויב זיי זענען ארויסגעגאנגען דורך דעם עפנונג פון די זעקס, מצטרף צו זיין צו זיי צו מאכן צען, נעמט ער איינס פון זיי אלס מעשר פאר די צען, און די אנדערע פיר (פון דעם אנדערן עפנונג) שטעלן זיך צוזאמען ביי אן אנדערן גורן זמן;

אוֹתָם אַרְבָּעָה, אִם בְּפֶתַח הַשִּׁשָּׁה יָצְאוּ — נוֹטֵל אֶחָד מֵהֶם למעשר עבור העשרה, וְהַשְּׁאָר הארבעה שיצאו בפתח השני מִצְטָרְפִין לְגוֹרֶן אַחֵר;

וְאִם לָאו — שִׁשָּׁה פְּטוּרִין, וְאַרְבָּעָה אַרְבְּעָה מִצְטָרְפִין לְגוֹרֶן אַחֵר.

and if not, meaning they did not come out through the door of six, then the six are exempt because they were part of a fit count of fourteen, and the two groups of four and four combine at another threshing floor season.

ואם לאו — ששה פטורין, וארבעה ארבעה מצטרפין לגורן אחר. און אויב נישט, דאס הייסט זיי זענען נישט ארויס דורך די טיר פון די זעקס, זענען די זעקס פטור פון מעשר ווייל זיי זענען געווען חלק פון א מניין הראוי פון פערצן, און די צוויי גרופעס פון פיר און פיר שטעלן זיך צוזאמען ביי אן אנדערן גורן זמן.

וְאִם לָאו, שלא יצאו בפתח הששה, הרי השִׁשָּׁה פְּטוּרִין שהיו חלק ממניין הראוי לארבעה עשר, וְאַרְבָּעָה אַרְבְּעָה מִצְטָרְפִין לְגוֹרֶן אַחֵר.

יָצְאוּ אַרְבָּעָה בְּפֶתַח זֶה, וְשִׁשָּׁה בְּפֶתַח זֶה, וְנִשְׁתַּיְּירוּ שָׁם אַרְבָּעָה —

If four came out through this opening, and six through that opening, and four remained inside—

יצאו ארבעה בפתח זה, וששה בפתח זה, ונשתיירו שם ארבעה — אויב פיר זענען ארויס דורך דעם עפנונג, און זעקס דורך דעם אנדערן עפנונג, און פיר זענען פארבליבן אינעווייניג—

מקרה נוסף: יָצְאוּ אַרְבָּעָה בְּפֶתַח זֶה, וְשִׁשָּׁה בְּפֶתַח זֶה, וְנִשְׁתַּיְּירוּ שָׁם אַרְבָּעָה —

אִם אוֹתָם אַרְבָּעָה בְּפֶתַח הַשִּׁשָּׁה יָצְאוּ — נוֹטֵל מֵהֶם אֶחָד, וְהַשְּׁאָר פְּטוּרִים;

if those four came out through the opening of the six, he takes one of them as ma'aser for that ten, and the rest, the original four from the other door, are exempt because they belonged to a fit count of fourteen;

אם אותם ארבעה בפתח הששה יצאו — נוטל מהם אחד, והשאר פטורים; אויב די דאזיגע פיר זענען ארויס דורך דעם עפנונג פון די זעקס, נעמט ער איינס פון זיי אלס מעשר פאר די צען, און די איבעריגע, די ערשטע פיר פון די אנדערע טיר, זענען פטור ווייל זיי זענען געווען חלק פון א מניין הראוי פון פערצן;

אִם אוֹתָם אַרְבָּעָה בְּפֶתַח הַשִּׁשָּׁה יָצְאוּ — נוֹטֵל מֵהֶם אֶחָד למעשר, וְהַשְּׁאָר, הארבעה מן הפתח האחר, פְּטוּרִים שהיו ממניין הראוי לארבעה עשר;

וְאִם לָאו — אַרְבָּעָה וְשִׁשָּׁה פְּטוּרִים, וְאַרְבָּעָה מִצְטָרְפִין לְגוֹרֶן אַחֵר.

and if not, the four and the six are exempt because both counts were fit to reach ten, and the four remaining ones combine at another threshing floor season.

ואם לאו — ארבעה וששה פטורים, וארבעה מצטרפין לגורן אחר. און אויב נישט, זענען סיי די פיר און סיי די זעקס פטור ווייל ביידע זענען געווען ראוי צו דערגרייכן צען, און די פיר פארבליבענע שטעלן זיך צוזאמען ביי אן אנדערן גורן זמן.

וְאִם לָאו — אַרְבָּעָה וְשִׁשָּׁה פְּטוּרִים, דשניהם הוו מניין הראוי לעשרה, וְאַרְבָּעָה מִצְטָרְפִין לְגוֹרֶן אַחֵר.

יָצְאוּ אַרְבָּעָה בְּפֶתַח זֶה, וְאַרְבָּעָה בְּפֶתַח זֶה, וְנִשְׁתַּיְּירוּ שָׁם שִׁשָּׁה —

If four came out through this opening, and four through that opening, and six remained inside—

יצאו ארבעה בפתח זה, וארבעה בפתח זה, ונשתיירו שם ששה — אויב פיר זענען ארויס דורך דעם עפנונג, און פיר דורך דעם אנדערן עפנונג, און זעקס זענען פארבליבן אינעווייניג—

מקרה שלישי: יָצְאוּ אַרְבָּעָה בְּפֶתַח זֶה, וְאַרְבָּעָה בְּפֶתַח זֶה, וְנִשְׁתַּיְּירוּ שָׁם שִׁשָּׁה —

אִם אוֹתָן שִׁשָּׁה יָצְאוּ בְּפֶתַח אֶחָד — נוֹטֵל מֵהֶם אֶחָד וְהַשְּׁאָר פְּטוּרִים;

if those six came out through one of the openings, he takes one of them as ma'aser to join the four from that door, and the rest are exempt;

אם אותן ששה יצאו בפתח אחד — נוטל מהם אחד והשאר פטורים; אויב די דאזיגע זעקס זענען ארויסגעגאנגען דורך איין עפנונג צוזאמען מיט די פיר פון יענער טיר, נעמט ער איינס פון זיי אלס מעשר, און די איבעריגע זענען פטור;

אִם אוֹתָן שִׁשָּׁה יָצְאוּ בְּפֶתַח אֶחָד — נוֹטֵל מֵהֶם אֶחָד למעשר להצטרף לארבעה של אותו פתח, וְהַשְּׁאָר פְּטוּרִים;

וְאִם לָאו — אַרְבָּעָה פְּטוּרִים, וְשִׁשָּׁה מִצְטָרְפִין לְגוֹרֶן אַחֵר.

and if not, if three went out each door, the four and four are exempt, and the six combine at another threshing floor season.

ואם לאו — ארבעה פטורים, וששה מצטרפין לגורן אחר. און אויב נישט, אויב דריי זענען ארויס דורך יעדער טיר, זענען די צוויי גרופעס פון פיר פטור, און די זעקס שטעלן זיך צוזאמען ביי אן אנדערן גורן זמן.

וְאִם לָאו, שיצאו שלושה מפה ושלושה מפה, הרי האַרְבָּעָה פְּטוּרִים משניהם, וְשִׁשָּׁה מִצְטָרְפִין לְגוֹרֶן אַחֵר.

מַאי קָא מַשְׁמַע לַן, דְּמִנְיָן הָרָאוּי פּוֹטֵר? וְהָאַמְרַהּ רָבָא חֲדָא זִמְנָא!

The Gemara asks: What is this coming to teach us? That a count fit to reach ten exempts? But Rava already said it once!

מאי קא משמע לן, דמניין הראוי פוטר? והא אמרה רבא חדא זימנא! די גמרא פרעגט: וואס קומט אונז דאס צו לערנען? אז א מניין הראוי פטור'ט? הא האט עס דאך רבא שוין איינמאל געזאגט!

תמהה הגמרא: מַאי קָא מַשְׁמַע לַן, דְּמִנְיָן הָרָאוּי פּוֹטֵר? וְהָאַמְרַהּ רָבָא חֲדָא זִמְנָא!

מַהוּ דְּתֵימָא: וַדַּאי מִנְיָן הָרָאוּי אָמְרִינַן, סְפֵק מִנְיָן הָרָאוּי, דַּחֲזֵי לְהָכָא וְדַחֲזֵי לְהָכָא — לָא אָמְרִינַן, קָא מַשְׁמַע לַן.

The Gemara answers: Lest you say: Only a definite count fit to reach ten do we say exempts, but a doubtful count fit to reach ten—where it is fit for here and fit for there, as it could potentially join either exit—we do not say it exempts; therefore Rava comes to teach us that even a doubtful minyan haraui exempts.

מהו דתימא: ודאי מניין הראוי אמרינן, ספק מניין הראוי, דחזי להכא ודחזי להכא — לא אמרינן, קא משמע לן. די גמרא ענטפערט: ווארים מען וואלט געקענט מיינען: נאר ביי א ודאי מניין הראוי זאגן מיר אז עס פטור'ט, אבער ביי א ספק מניין הראוי — וואס עס איז ראוי צו דעם צייט און ראוי צו דעם צייט, ווייל עס קען זיך אנשליסן ביי יעדן ארויסגאנג — זאגן מיר נישט אז עס פטור'ט; קומט אונז רבא קא משמע לן אז אפילו א ספק מניין הראוי פטור'ט אויך.

מתרצת הגמרא: מַהוּ דְּתֵימָא: וַדַּאי מִנְיָן הָרָאוּי אָמְרִינַן דפוטר, אבל סְפֵק מִנְיָן הָרָאוּי, דַּחֲזֵי לְהָכָא וְדַחֲזֵי לְהָכָא — לָא אָמְרִינַן דפוטר, קא משמע לן רבא דאפילו ספק מניין הראוי פוטר.

וְאָמַר רָבָא: הָיוּ לוֹ חֲמִשָּׁה עָשָׂר טְלָאִים, לֹא יֹאמַר: אֶבְרוֹר עֲשָׂרָה וְאַכְנִיסֵם לַדִּיר וְאֶטּוֹל מֵהֶם אֶחָד, וְהַשְּׁאָר פְּטוּרִים,

And Rava said: If a person had fifteen lambs, he should not say: “I will select ten, put them into the pen, and take one from them as ma'aser, and the remaining five will be exempt” without putting them in the pen;

ואמר רבא: היו לו חמשה עשר טלאים, לא יאמר: אברור עשרה ואכניסם לדיר ואטול מהם אחד, והשאר פטורים, און רבא האט געזאגט: אויב א מענטש האט געהאט פופצן לעמער, זאל ער נישט זאגן: "איך וועל אויסקלייבן צען, זיי אריינפירן אין דיר, און ארויסנעמען פון זיי איין מעשר בהמה, און די איבעריגע פינף זאלן זיין פטור" אן זיי אריינפירן אין דיר;

וְאָמַר רָבָא: הָיוּ לוֹ חֲמִשָּׁה עָשָׂר טְלָאִים, לֹא יֹאמַר: ״אֶבְרוֹר עֲשָׂרָה וְאַכְנִיסֵם לַדִּיר וְאֶטּוֹל מֵהֶם אֶחָד, וְהַשְּׁאָר פְּטוּרִים״ בלא הכנסתם לדיר;

אֶלָּא כּוֹנְסָן לַדִּיר, וּמוֹצִיא עֲשָׂרָה, וְנוֹטֵל מֵהֶם אֶחָד, וְהַשְּׁאָר מִצְטָרְפִין לְגוֹרֶן אַחֵר.

rather, he must bring all of them into the pen, and release ten, and take one from them, and the remaining five combine at another threshing floor season.

אלא כונסן לדיר, ומוציא עשרה, ונוטל מהם אחד, והשאר מצטרפין לגורן אחר. נאר ער מוז אלע פופצן אריינפירן אין דיר, און ארויסלאזן צען, און נעמען פון זיי איינס אלס מעשר, און די איבעריגע פינף שטעלן זיך צוזאמען ביי אן אנדערן גורן זמן.

אֶלָּא כּוֹנְסָן לַדִּיר את כולם, וּמוֹצִיא עֲשָׂרָה, וְנוֹטֵל מֵהֶם אֶחָד, וְהַשְּׁאָר מִצְטָרְפִין לְגוֹרֶן אַחֵר.

תַּנְיָא נָמֵי הָכִי: הָיוּ לוֹ חֲמִשָּׁה עָשָׂר טְלָאִים,

It was also taught in a Baraisa like this: If a person had fifteen lambs,

תניא נמי הכי: היו לו חמשה עשר טלאים, עס איז אויך אזוי געלערנט געווארן אין א ברייתא: אויב א מענטש האט געהאט פופצן לעמער,

תַּנְיָא נָמֵי הָכִי: הָיוּ לוֹ חֲמִשָּׁה עָשָׂר טְלָאִים,