דַּף יוֹמִי · חֻלִּין · דַּף ק״מ

״וּבְעַנְפוֹהִי יְדוּרָן צִפְּרֵי שְׁמַיָּא״ –

The Gemara rejects the proof from the pasuk in Daniel: “And in its branches will dwell the birds of the heaven”

די גמרא ווארפט אפ די ראיה פון דעם פסוק אין דניאל: ״און אין זיינע צווייגן וועלן וואוינען די פויגלען פון דעם הימל״.

הגמרא דוחה את הראיה מהפסוק בדניאל: ״וּבְעַנְפוֹהִי יְדוּרָן צִפְּרֵי שְׁמַיָּא״

״צִפְּרֵי שְׁמַיָּא״ אִיקְּרוֹ, ״צִפְּרֵי״ סְתָמָא לָא אִיקְּרוֹ.

there they are called “birds of the heaven,” but they are not called “birds” in an unspecified, plain manner. Therefore, Rabbi Yitzchak's rule that a plain "tzippor" is always kosher still stands.

דארט ווערן זיי גערופן ״פויגלען פון דעם הימל״, אבער זיי ווערן נישט גערופן ״פויגלען״ סתם, אויף אן אומבאשטימטן אופן. ממילא בלייבט נאך אלץ אלס א כלל די שיטה פון רבי יצחק אז א סתם ״ציפור״ איז תמיד כשר.

שם ״צִפְּרֵי שְׁמַיָּא״ אִיקְּרוֹ, כלומר הם נקראים ציפורי השמים, אבל ״צִפְּרֵי״ סְתָמָא לָא אִיקְּרוֹ, הם אינם נקראים סתם ציפור. וממילא הכלל של רבי יצחק שסתם ציפור הוא תמיד טהור עדיין עומד.

תָּא שְׁמַע: ״כׇּל צִפּוֹר טְהוֹרָה״, מִכְּלָל דְּאִיכָּא טְמֵאָה?

The Gemara suggests: Come and hear a proof from the Torah: The pasuk says, “Every kosher bird you may eat.” By inference, does this not mean that there is a non-kosher bird that is also called a "tzippor"? This would disprove Rabbi Yitzchak's rule!

די גמרא פרעגט א קשיא: קם און הער א ראיה פון דער תורה: דער פסוק זאגט, ״יעדער כשר׳ער פויגל מעגט איר עסן.״ פון דעם איז משמע, לערנט מען ארויס, אז עס איז דא א טריפה׳נער פויגל וואס ווערט אויך אנגערופן א ״ציפור״? דאס וואלט דאך אפגעפרעגט רבי יצחק׳ס כלל!

הגמרא מציעה: תָּא שְׁמַע, בוא ושמע ראיה מהתורה: הפסוק אומר ״כׇּל צִפּוֹר טְהוֹרָה״ תאכלו. מִכְּלָל דְּאִיכָּא, האם אין להסיק מכך שיש ציפור טְמֵאָה שגם היא נקראת ציפור? דבר זה יפריך את הכלל של רבי יצחק!

לָא, מִכְּלָל דְּאִיכָּא אֲסוּרָה.

The Gemara answers: No, the inference is not that there is a non-kosher species called "tzippor"; rather, by inference we learn that there is a kosher bird that is forbidden to be eaten.

די גמרא ענטפערט: ניין, דער דיוק איז נישט אז עס איז דא אן אומכשר׳ער מין וואס הייסט ״ציפור״; נאר פון דעם איז משמע אז עס איז דא א כשר׳ער פויגל וואס איז אסור צו עסן.

הגמרא משיבה: לָא, אין הכוונה שיש מין טמא שנקרא ציפור, אלא מִכְּלָל דְּאִיכָּא, אנו לומדים שיש ציפור טהורה שהיא אֲסוּרָה באכילה.

מַאי הִיא?

The Gemara asks: What is it? What kosher bird is forbidden to be eaten?

די גמרא פרעגט: וואס איז דאס? וועלכער כשר׳ער פויגל איז אסור צו עסן?

הגמרא שואלת: מַאי הִיא? איזו ציפור טהורה אסורה באכילה?

אִי טְרֵפָה – בְּהֶדְיָא כְּתִיב!

If you say it is a treifah, that is written explicitly in another pasuk: "An unslaughtered carcass or a treifah he shall not eat"!

אויב דו וועסט זאגן אז דאס מיינט א טריפה, דאס שטייט דאך קלאר געשריבן אין אן אנדער פסוק: ״נבילה וטריפה לא יאכל״!

אִי תאמר שמדובר בציפור טְרֵפָה, הרי זה בְּהֶדְיָא כְּתִיב, כתוב במפורש בפסוק אחר: נבלה וטרפה לא יאכל!

וְאִי בִּשְׁחוּטָה דִּמְצוֹרָע – מִסֵּיפָא דִּקְרָא נָפְקָא, ״וְזֶה אֲשֶׁר לֹא תֹאכְלוּ מֵהֶם״ – לְרַבּוֹת שְׁחוּטַת מְצוֹרָע.

And if you say it refers to the slaughtered bird of a metzora, which is forbidden for benefit, that is derived from the end of the pasuk: “And this is what you shall not eat of them,” which the Sages expounded to include the slaughtered bird of a metzora! Why would we need another pasuk?

און אויב דו וועסט זאגן אז דאס מיינט די געשאכטענע פויגל פון א מצורע, וואס איז אסור בהנאה, דאס לערנט מען דאך ארויס פון דעם סוף פון דעם פסוק: ״און דאס איז וואס איר זאלט נישט עסן פון זיי,״ וואס די חכמים האבן דרש׳נט צו מרבה זיין די געשאכטענע פויגל פון א מצורע! פאר וואס דארפן מיר נאך א פסוק?

וְאִי תאמר שהכוונה היא בִּשְׁחוּטָה דִּמְצוֹרָע, שאסורה בהנאה, הרי זה מִסֵּיפָא דִּקְרָא נָפְקָא, נלמד מסוף הפסוק: ״וְזֶה אֲשֶׁר לֹא תֹאכְלוּ מֵהֶם״, שהחכמים דרשו לְרַבּוֹת שְׁחוּטַת מְצוֹרָע! למה לנו פסוק נוסף?

לְעוֹלָם בִּשְׁחוּטָה דִּמְצוֹרָע, וְלַעֲבוֹר עָלָיו בַּעֲשֵׂה וּבְלֹא תַעֲשֶׂה.

The Gemara answers: Actually, it refers to the slaughtered bird of a metzora, and the extra pasuk is needed to make one transgress on its account both a positive commandment and a negative commandment.

די גמרא ענטפערט: באמת רעדט מען דא פון די געשאכטענע פויגל פון א מצורע, און דער איבעריגער פסוק פעלט אויס צו מאכן אריבערגיין אויף אים סיי א מצות עשה און סיי א מצות לא תעשה.

הגמרא משיבה: לְעוֹלָם מדובר בִּשְׁחוּטָה דִּמְצוֹרָע, והפסוק המיותר נצרך וְלַעֲבוֹר עָלָיו בַּעֲשֵׂה וּבְלֹא תַעֲשֶׂה.

וְלוֹקְמַהּ בִּטְרֵפָה, וְלַעֲבוֹר עָלָיו בַּעֲשֵׂה וְלֹא תַעֲשֶׂה?

The Gemara asks: But why not establish it by a treifah, and say the extra pasuk is to make one transgress on its account both a positive commandment and a negative commandment?

די גמרא פרעגט: אבער פאר וואס זאל מען דאס נישט שטעלן ביי א טריפה, און זאגן אז דער איבעריגער פסוק קומט צו מאכן אריבערגיין אויף אים סיי א מצות עשה און סיי א מצות לא תעשה?

הגמרא שואלת: וְלוֹקְמַהּ, ומדוע לא נעמיד את הפסוק בִּטְרֵפָה, ונאמר שהפסוק המיותר בא וְלַעֲבוֹר עָלָיו בַּעֲשֵׂה וְלֹא תַעֲשֶׂה?

דָּבָר הַלָּמֵד מֵעִנְיָנוֹ, וּבְעִנְיָנָא דִּשְׁחוּטָה כְּתִיב.

The Gemara answers: We have a rule that a matter is learned from its context, and this pasuk is written in the context of a slaughtered bird, since the metzora's bird is slaughtered. A treifah, however, is not properly slaughtered, so it does not fit the context.

די גמרא ענטפערט: מיר האבן א כלל אז א זאך ווערט געלערנט פון איר ענין, און דער דאזיגער פסוק איז געשריבן אין דעם ענין פון א געשאכטענעם פויגל, וויבאלד דעם מצורע׳ס פויגל ווערט געשאכטן. א טריפה אבער איז נישט ריכטיג געשאכטן, ממילא פאסט עס נישט אריין אין דעם ענין.

הגמרא משיבה: יש לנו כלל של דָּבָר הַלָּמֵד מֵעִנְיָנוֹ, וּבְעִנְיָנָא דִּשְׁחוּטָה כְּתִיב, והפסוק הזה נכתב בעניין של שחיטה, שהרי ציפור המצורע נשחטת. טרפה לעומת זאת אינה נשחטת כראוי, ולכן אינה מתאימה לעניין.

תָּא שְׁמַע: ״שְׁתֵּי צִפֳּרִים חַיּוֹת״, מַאי ״חַיּוֹת״? לָאו שֶׁחַיּוֹת בְּפִיךְ?

The Gemara suggests: Come and hear another proof from the purification of a metzora: The pasuk says, “two living birds.” What is the meaning of “living”? Is it not that they are “living in your mouth,” meaning permitted for you to eat?

די גמרא פרעגט א קשיא: קום און הער נאך א ראיה פון דער טהרה פון א מצורע: דער פסוק זאגט, ״צוויי לעבעדיגע פויגלען.״ וואס איז דער טייטש פון ״לעבעדיגע״? איז דאס נישט אז זיי זענען ״לעבעדיג אין דיין מויל,״ וואס מיינט אז זיי זענען מותר פאר דיר צו עסן?

הגמרא מציעה: תָּא שְׁמַע, בוא ושמע ראיה אחרת מטהרת המצורע: הפסוק אומר ״שְׁתֵּי צִפֳּרִים חַיּוֹת״. מַאי ״חַיּוֹת״? לָאו שֶׁחַיּוֹת בְּפִיךְ, האם אין הכוונה שהן מותרות לך באכילה?

מִכְּלָל דְּאִיכָּא לָאו שֶׁחַיּוֹת בְּפִיךְ!

By inference, does this not mean that there are other birds called "tzipporim" that are not “living in your mouth,” meaning they are non-kosher species? This would disprove Rabbi Yitzchak!

פון דעם איז משמע, לערנט מען ארויס, אז עס זענען דא אנדערע פויגלען וואס ווערן אנגערופן ״ציפורים״ וואס זענען נישט ״לעבעדיג אין דיין מויל,״ וואס מיינט אז זיי זענען אומכשר׳ע מינים? דאס וואלט דאך אפגעפרעגט רבי יצחק!

מִכְּלָל דְּאִיכָּא, ומכאן יש להסיק שיש ציפורים אחרות לָאו שֶׁחַיּוֹת בְּפִיךְ, כלומר שהן מינים טמאים? דבר זה יפריך את דברי רבי יצחק!

לָא, מַאי ״חַיּוֹת״? שֶׁחַיִּין רָאשֵׁי אֵבָרִים שֶׁלָּהֶן.

The Gemara answers: No, what is the meaning of “living”? It means that their extremities are living, meaning they are not missing any limbs, which would disqualify them from the purification process.

די גמרא ענטפערט: ניין, וואס איז דער טייטש פון ״לעבעדיגע״? דאס מיינט אז די עקן פון זייערע אברים זענען לעבעדיג, וואס מיינט אז עס פעלט זיי נישט קיין אברים, וואס דאס וואלט זיי פסול געמאכט פאר דער טהרה.

הגמרא משיבה: לָא, מַאי ״חַיּוֹת״? הכוונה היא שֶׁחַיִּין רָאשֵׁי אֵבָרִים שֶׁלָּהֶן, שאינן מחוסרות איבר, דבר הפוסל אותן מן הטהרה.

תָּא שְׁמַע מִסֵּיפָא: ״טְהוֹרוֹת״, מִכְּלָל דְּאִיכָּא טְמֵאוֹת?

The Gemara suggests: Come and hear a proof from the end of that same pasuk, which says: “kosher” birds. By inference, does this not mean that there are non-kosher birds called "tzipporim"?

די גמרא פרעגט א קשיא: קום און הער א ראיה פון דעם סוף פון דעם זעלבן פסוק, וואס זאגט: ״טהורות״ (כשר׳ע פויגלען). פון דעם איז משמע, לערנט מען ארויס, אז עס זענען דא אומכשר׳ע פויגלען וואס ווערן אנגערופן ״ציפורים״?

הגמרא מציעה: תָּא שְׁמַע מִסֵּיפָא, בוא ושמע ראיה מסוף אותו פסוק, שאומר: ציפורים ״טְהוֹרוֹת״. מִכְּלָל דְּאִיכָּא טְמֵאוֹת, האם אין להסיק מכך שיש ציפורים טמאות?

לָא, מִכְּלָל דְּאִיכָּא טְרֵפוֹת.

The Gemara answers: No, by inference we learn that there are treifot which are disqualified, even though they are of a kosher species.

די גמרא ענטפערט: ניין, פון דעם איז משמע אז עס זענען דא טריפות וואס זענען פסול, אפילו זיי זענען פון א כשר׳ן מין.

הגמרא משיבה: לָא, מִכְּלָל דְּאִיכָּא טְרֵפוֹת, אנו לומדים שיש טרפות שנפסלות, אף על פי שהן ממין טהור.

טְרֵפוֹת מֵ״חַיּוֹת״ נָפְקָא.

The Gemara objects: But the disqualification of treifot is already derived from the word “living”!

די גמרא פרעגט: אבער דער פסול פון טריפות ווערט דאך שוין ארויסגעלערנט פון דעם ווארט ״לעבעדיגע״!

הגמרא מקשה: אבל פסול של טְרֵפוֹת מֵ״חַיּוֹת״ נָפְקָא, כבר נלמד מהמילה חיות!

הָנִיחָא לְמַאן דְּאָמַר טְרֵפָה חַיָּה, אֶלָּא לְמַאן דְּאָמַר טְרֵפָה אֵינָהּ חַיָּה, מַאי אִיכָּא לְמֵימַר?

The Gemara explains: This works out well according to the one who says that a treifah can live, so we need "kosher" to exclude it. But according to the one who says that a treifah cannot live, what is there to say? It is already excluded by the word "living"!

די גמרא ענטפערט: דאס שטימט גוט לויט דעם מאן דאמר אז א טריפה קען לעבן, ממילא דארפן מיר דאס ווארט ״טהורות״ אויסצושליסן א טריפה. אבער לויט דעם מאן דאמר אז א טריפה קען נישט לעבן, וואס איז דא צו זאגן? עס איז דאך שוין אויסגעשלאסן דורך דעם ווארט ״לעבעדיגע״!

הגמרא מסבירה: הָנִיחָא לְמַאן דְּאָמַר טְרֵפָה חַיָּה, תירוץ זה עולה יפה לפי מי שאומר שטרפה יכולה לחיות, ולכן צריך את המילה טהורות כדי למעט אותה. אֶלָּא לְמַאן דְּאָמַר טְרֵפָה אֵינָהּ חַיָּה, מַאי אִיכָּא לְמֵימַר? הרי היא כבר ממועטת מהמילה חיות!

וְעוֹד, בֵּין לְמַאן דְּאָמַר טְרֵפָה חַיָּה, בֵּין לְמַאן דְּאָמַר אֵינָהּ חַיָּה, מִדְּתָנָא דְּבֵי רַבִּי יִשְׁמָעֵאל נָפְקָא.

And furthermore, whether according to the one who says that a treifah can live, or according to the one who says that it cannot live, the exclusion of a treifah is derived from that which the school of Rabbi Yishmael taught!

און נאך מער, סיי לויט דעם מאן דאמר אז א טריפה קען לעבן, און סיי לויט דעם מאן דאמר אז זי קען נישט לעבן, ווערט דער אויסשלוס פון א טריפה ארויסגעלערנט פון דעם וואס די ישיבה פון רבי ישמעאל האט געלערנט!

וְעוֹד, בֵּין לְמַאן דְּאָמַר טְרֵפָה חַיָּה, בֵּין לְמַאן דְּאָמַר אֵינָהּ חַיָּה, מיעוט של טרפה מִדְּתָנָא דְּבֵי רַבִּי יִשְׁמָעֵאל נָפְקָא, נלמד ממה ששנו בבית מדרשו של רבי ישמעאל!

דְּתָנָא דְּבֵי רַבִּי יִשְׁמָעֵאל: נֶאֱמַר מַכְשִׁיר וּמְכַפֵּר בִּפְנִים, וְנֶאֱמַר מַכְשִׁיר וּמְכַפֵּר בַּחוּץ.

For the school of Rabbi Yishmael taught: We find a permitting offering and an atoning offering brought inside the Beis HaMikdash, and we find a permitting offering and an atoning offering brought outside the Beis HaMikdash.

וואס די ישיבה פון רבי ישמעאל האט געלערנט: עס איז געזאגט געווארן א מכשיר (א קרבן וואס מאכט כשר) און א מכפר (א קרבן וואס טוט מכפר זיין) אינעווייניג אין בית המקדש, און עס איז געזאגט געווארן א מכשיר און א מכפר אינדרויסן פון בית המקדש.

דְּתָנָא דְּבֵי רַבִּי יִשְׁמָעֵאל: נֶאֱמַר מַכְשִׁיר וּמְכַפֵּר בִּפְנִים, כלומר מצינו קרבן המכשיר וקרבן המכפר שמובאים בתוך בית המקדש, וְנֶאֱמַר מַכְשִׁיר וּמְכַפֵּר בַּחוּץ, ומצינו קרבן המכשיר וקרבן המכפר שמובאים מחוץ למקדש.

מָה מַכְשִׁיר וּמְכַפֵּר הָאָמוּר בִּפְנִים – עָשָׂה בּוֹ מַכְשִׁיר כִּמְכַפֵּר, אַף מַכְשִׁיר וּמְכַפֵּר הָאָמוּר בַּחוּץ – עָשָׂה בּוֹ מַכְשִׁיר כִּמְכַפֵּר.

Just as with the permitting and atoning offerings mentioned inside, the Torah made the permitting offering like the atoning offering to require it to be unblemished, so too, with the permitting and atoning offerings mentioned outside, the Torah made the permitting offering like the atoning offering. Therefore, just as the scapegoat (the atoning offering outside) cannot be a treifah, so too the metzora's birds (the permitting offering outside) cannot be treifot. Why then do we need the word "kosher"?

פונקט ווי ביי דעם מכשיר און מכפר וואס זענען געזאגט געווארן אינעווייניג, האט די תורה געמאכט דעם מכשיר ווי דעם מכפר צו פאדערן אז ער זאל זיין אן א מום, אזוי אויך, ביי דעם מכשיר און מכפר וואס זענען געזאגט געווארן אינדרויסן, האט די תורה געמאכט דעם מכשיר ווי דעם מכפר. ממילא, פונקט ווי דער שעיר המשתלח (דער מכפר אינדרויסן) קען נישט זיין קיין טריפה, אזוי אויך דעם מצורע׳ס פויגלען (דער מכשיר אינדרויסן) קענען נישט זיין קיין טריפות. פאר וואס דארפן מיר דאס ווארט ״טהורות״?

מָה מַכְשִׁיר וּמְכַפֵּר הָאָמוּר בִּפְנִים, כמו שבקרבנות המכשיר והמכפר בפנים עָשָׂה בּוֹ מַכְשִׁיר כִּמְכַפֵּר להצריך שיהיה תמים ללא מום, אַף מַכְשִׁיר וּמְכַפֵּר הָאָמוּר בַּחוּץ, כך גם במכשיר ומכפר בחוץ, עָשָׂה בּוֹ מַכְשִׁיר כִּמְכַפֵּר. וממילא, כמו ששעיר המשתלח (המכפר בחוץ) אינו יכול להיות טרפה, כך גם ציפורי המצורע (המכשיר בחוץ) אינן יכולות להיות טרפות. אם כן, למה צריך את המילה טהורות?

אֶלָּא אָמַר רַב נַחְמָן בַּר יִצְחָק: לְמַעוֹטֵי צִפּוֹרֵי עִיר הַנִּדַּחַת.

Rather, Rav Nachman bar Yitzchak said: The word "kosher" comes to exclude the birds of an idolatrous city, which are forbidden for any benefit.

נאר, רב נחמן בר יצחק האט געזאגט: דאס ווארט ״טהורות״ קומט אויסצושליסן די פויגלען פון אן עיר הנדחת, וואס זענען אסור בהנאה.

אֶלָּא אָמַר רַב נַחְמָן בַּר יִצְחָק: המילה טהורות באה לְמַעוֹטֵי צִפּוֹרֵי עִיר הַנִּדַּחַת, שהן אסורות בהנאה.

לְמַאי? אִי לְשִׁילּוּחַ – לֹא אָמְרָה תּוֹרָה שַׁלַּח לְתַקָּלָה, אֶלָּא לִשְׁחִיטָה.

The Gemara asks: For what part of the ritual are they excluded? If you say for sending away, that is obvious, because the Torah did not say to send a bird to become a stumbling block for others who might eat it! Rather, it must be for slaughtering.

די גמרא פרעגט: פאר וואס פאר א חלק פון דעם עבודה זענען זיי אויסגעשלאסן? אויב דו וועסט זאגן פאר דעם שישלוח (דאס וועגשיקן), דאס איז דאך פשוט, ווייל די תורה האט נישט געזאגט צו שיקן א פויגל וואס זאל ווערן א מכשול פאר אנדערע וואס קענען עס עסן! נאר, עס מוז זיין פאר דער שחיטה.

הגמרא שואלת: לְמַאי? לאיזה חלק מהמצווה הן נתמעטו? אִי לְשִׁילּוּחַ, אם תאמר לשילוח הציפור החיה, הרי זה פשוט, כי לֹא אָמְרָה תּוֹרָה שַׁלַּח לְתַקָּלָה שיאכלו אותה אחרים! אֶלָּא לִשְׁחִיטָה, לשחיטת הציפור הראשונה.

רָבָא אָמַר: לְמַעוֹטֵי שֶׁלֹּא לְזַוֵּוג לָהּ אַחֶרֶת קוֹדֶם שִׁלּוּחֶיהָ.

Rava said: The word "kosher" comes to exclude a bird, so that one should not pair with it another bird of a forbidden type before sending it away.

רבא האט געזאגט: דאס ווארט ״טהורות״ קומט אויסצושליסן א פויגל, אז מען זאל נישט צופּאָרן צו איר אן אנדער פויגל פון אן אסור׳ן מין פאר איר שישלוח.

רָבָא אָמַר: המילה טהורות באה לְמַעוֹטֵי שֶׁלֹּא לְזַוֵּוג לָהּ אַחֶרֶת קוֹדֶם שִׁלּוּחֶיהָ, שלא יזווג לציפור החיה ציפור אחרת ממין אסור לפני שילוחה.

לְמַאי? אִי לִשְׁחִיטָה – הָא בָּעֲיָא שִׁילּוּחַ! אֶלָּא לְשִׁילּוּחַ.

The Gemara asks: For what part of the ritual is this second bird excluded? If you say for slaughtering, but it requires sending away! Rather, it must be for sending away.

די גמרא פרעגט: פאר וואס פאר א חלק פון דעם עבודה איז דער צווייטער פויגל אויסגעשלאסן? אויב דו וועסט זאגן פאר דער שחיטה, אבער ער דארף דאך שישלוח! נאר, עס מוז זיין פאר דעם שישלוח.

הגמרא שואלת: לְמַאי? לאיזה חלק מהמצווה נתמעטה הציפור השנייה? אִי לִשְׁחִיטָה, אם תאמר לשחיטה, הָא בָּעֲיָא שִׁילּוּחַ, הרי היא צריכה שילוח! אֶלָּא לְשִׁילּוּחַ.

רַב פָּפָּא אָמַר: לְצִפֳּרִים (שֶׁהֶחְלִיפוּ) [שֶׁהֶחְלִיפָן] בְּצִפֳּרֵי עֲבוֹדָה זָרָה,

Rav Pappa said: The word "kosher" comes to exclude birds that were exchanged for birds of avodah zarah,

רב פפא האט געזאגט: דאס ווארט ״טהורות״ קומט אויסצושליסן פויגלען וואס מען האט אויסגעביטן פאר פויגלען פון עבודה זרה,

רַב פָּפָּא אָמַר: המילה טהורות באה למעט לְצִפֳּרִים שֶׁהֶחְלִיפָן בְּצִפֳּרֵי עֲבוֹדָה זָרָה,

דִּכְתִיב: ״וְהָיִיתָ חֵרֶם כָּמֹהוּ״, כׇּל מַה שֶּׁאַתָּה מְהַיֶּיה הֵימֶנּוּ כָּמוֹהוּ.

as it is written: “And you shall be a banned thing like it,” which teaches: Whatever you bring into existence from it is like it, and is forbidden for benefit.

ווי עס שטייט געשריבן: ״און דו וועסט זיין א חרם ווי אים,״ וואס דאס לערנט אונז: אלעס וואס דו ברענגסט אין עקזיסטענץ פון אים איז פונקט ווי אים, און איז אסור בהנאה.

דִּכְתִיב: ״וְהָיִיתָ חֵרֶם כָּמֹהוּ״, ומכאן למדו: כׇּל מַה שֶּׁאַתָּה מְהַיֶּיה הֵימֶנּוּ כָּמוֹהוּ, כלומר כל חליפין של עבודה זרה הרי הם כעבודה זרה עצמה ואסורים בהנאה.

לְמַאי? אִי לְשִׁילּוּחַ – לֹא אָמְרָה תּוֹרָה שַׁלַּח לְתַקָּלָה, אֶלָּא לִשְׁחִיטָה.

The Gemara asks: For what part of the ritual are they excluded? If you say for sending away, the Torah did not say to send a bird to become a stumbling block! Rather, it must be for slaughtering.

די גמרא פרעגט: פאר וואס פאר א חלק פון דעם עבודה זענען זיי אויסגעשלאסן? אויב דו וועסט זאגן פאר דעם שישלוח, די תורה האט נישט געזאגט צו שיקן א פויגל וואס זאל ווערן א מכשול! נאר, עס מוז זיין פאר דער שחיטה.

הגמרא שואלת: לְמַאי? לאיזה חלק מהמצווה הן נתמעטו? אִי לְשִׁילּוּחַ, אם תאמר לשילוח, הרי לֹא אָמְרָה תּוֹרָה שַׁלַּח לְתַקָּלָה! אֶלָּא לִשְׁחִיטָה.

רָבִינָא אָמַר: הָכָא בְּמַאי עָסְקִינַן? בְּעוֹף שֶׁהָרַג אֶת הַנֶּפֶשׁ.

Ravina said: Here we are dealing with a bird that killed a person, which is disqualified.

רבינא האט געזאגט: מיט וואס פאר א פאל האנדלען מיר דא? מיט א פויגל וואס האט געהרגעט א מענטש, וואס איז פסול.

רָבִינָא אָמַר: הָכָא בְּמַאי עָסְקִינַן? בְּעוֹף שֶׁהָרַג אֶת הַנֶּפֶשׁ, שהוא פסול.

הֵיכִי דָמֵי? אִי דִּגְמַר דִּינֵהּ – בַּר קְטָלָא הוּא!

The Gemara asks: What are the circumstances? If its trial was finished, it is slated for death and must be stoned, so it is forbidden for benefit!

די גמרא פרעגט: ווי אזוי זענען די אומשטענדן? אויב זיין פסק דין איז שוין פארענדיגט, איז ער דאך א בר קטלא און מען דארף אים שטייניגן, ממילא איז ער אסור בהנאה!

הגמרא שואלת: הֵיכִי דָמֵי? אִי דִּגְמַר דִּינֵהּ, אם נגמר דינו, הרי בַּר קְטָלָא הוּא, הוא עומד לסקילה ואסור בהנאה!

אֶלָּא קוֹדֶם גְּמַר דִּינֵאּ, וּלְמַאי?

Rather, it must be before its trial was finished. And for what part of the ritual is it excluded?

נאר, עס מוז זיין פאר זיין פסק דין איז פארענדיגט. און פאר וואס פאר א חלק פון דעם עבודה איז ער אויסגעשלאסן?

אֶלָּא מדובר קוֹדֶם גְּמַר דִּינָאּ. וּלְמַאי? לאיזה חלק מהמצווה הוא נתמעט?

אִי לְשִׁילּוּחַ – בָּעֵי לְאֵתוֹיֵי לְבֵי דִינָא וְקַיּוֹמֵי ״וּבִעַרְתָּ הָרַע מִקִּרְבֶּךָ״! אֶלָּא לִשְׁחִיטָה.

If you say for sending away, we need to bring it to Beis Din and fulfill the mitzva of “And you shall destroy the evil from your midst”! Rather, it must be for slaughtering.

אויב דו וועסט זאגן פאר דעם שישלוח, מיר דארפן אים דאך ברענגען אין בית דין און מקיים זיין די מצוה פון ״ובערת הרע מקרבך״ (און דו וועסט אויסראטן דאס שלעכטס פון דיין מיטנ)! נאר, עס מוז זיין פאר דער שחיטה.

אִי לְשִׁילּוּחַ, אם תאמר לשילוח, הרי בָּעֵי לְאֵתוֹיֵי לְבֵי דִינָא וְקַיּוֹמֵי ״וּבִעַרְתָּ הָרַע מִקִּרְבֶּךָ״! אֶלָּא לִשְׁחִיטָה.

עוֹף טָמֵא רוֹבֵץ עַל בֵּיצֵי עוֹף טָהוֹר.

The Gemara returns to the laws of Shiluach HaKan: If a non-kosher bird is sitting on the eggs of a kosher bird, one is exempt from sending it away.

די גמרא קערט זיך צוריק צו די הלכות פון שילוח הקן: אויב אן אומכשר׳ער פויגל זיצט אויף די אייער פון א כשר׳ן פויגל, איז מען פטור פון שיקן.

הגמרא חוזרת לדיני שילוח הקן: אם עוֹף טָמֵא רוֹבֵץ עַל בֵּיצֵי עוֹף טָהוֹר, פטור מלשלח.

בִּשְׁלָמָא עוֹף טָמֵא רוֹבֵץ עַל בֵּיצֵי טָהוֹר – בָּעֵינַן ״צִפּוֹר״ וְלֵיכָּא,

The Gemara analyzes this: Granted, if a non-kosher bird is sitting on the eggs of a kosher bird, we require a “tzippor” (which is kosher) and it is not present, since the mother bird is non-kosher.

די גמרא אנאליזירט דאס: בשלמא, אויב אן אומכשר׳ער פויגל זיצט אויף די אייער פון א כשר׳ן פויגל, מיר דארפן דאך האבן א ״ציפור״ (וואס איז כשר) און דאס איז נישט דא, ווייל די מאמע פויגל איז אומכשר.

הגמרא מנתחת זאת: בִּשְׁלָמָא עוֹף טָמֵא רוֹבֵץ עַל בֵּיצֵי טָהוֹר, פטור, משום שבָּעֵינַן ״צִפּוֹר״ (שהיא טהורה) וְלֵיכָּא, שהרי האם היא עוף טמא.

אֶלָּא עוֹף טָהוֹר רוֹבֵץ עַל בֵּיצֵי עוֹף טָמֵא – הָא ״צִפּוֹר״ הוּא!

But if a kosher bird is sitting on the eggs of a non-kosher bird, behold, it is a “tzippor”! Why should one be exempt from sending it away?

אבער אויב א כשר׳ער פויגל זיצט אויף די אייער פון אן אומכשר׳ן פויגל, הרי עס איז דאך א ״ציפור״! פאר וואס זאל מען זיין פטור פון שיקן?

אֶלָּא עוֹף טָהוֹר רוֹבֵץ עַל בֵּיצֵי עוֹף טָמֵא, מדוע פטור? הָא ״צִפּוֹר״ הוּא!

כִּדְאָמַר רַב כָּהֲנָא: ״תִּקַּח לָךְ״ – וְלֹא לִכְלָבֶיךָ, הָכָא נָמֵי: ״תִּקַּח לָךְ״ – וְלֹא לִכְלָבֶיךָ.

The Gemara answers: It is as Rav Kahana said in another context: The Torah says, “you shall take for yourself” — and not for your dogs. Here too, since the non-kosher offspring are forbidden to be eaten, they are only fit for dogs, so we apply: “you shall take for yourself” — and not for your dogs.

די גמרא ענטפערט: עס איז אזוי ווי רב כהנא האט געזאגט אין אן אנדערן פלאץ: די תורה זאגט, ״דו זאלסט נעמען פאר דיר״ — און נישט פאר דיינע הינט. דא אויך, וויבאלד די אומכשר׳ע קינדער זענען אסור צו עסן, זענען זיי נאר ראוי פאר הינט, ממילא זאגן מיר: ״דו זאלסט נעמען פאר דיר״ — און נישט פאר דיינע הינט.

הגמרא משיבה: כִּדְאָמַר רַב כָּהֲנָא בעניין אחר: נאמר ״תִּקַּח לָךְ״ – וְלֹא לִכְלָבֶיךָ. הָכָא נָמֵי, מכיוון שהאפרוחים הטמאים אסורים באכילה וראויים רק לכלבים, אנו דורשים: ״תִּקַּח לָךְ״ – וְלֹא לִכְלָבֶיךָ.

וְהֵיכָא אִיתְּמַר דְּרַב כָּהֲנָא?

The Gemara asks: And where was this statement of Rav Kahana said?

די גמרא פרעגט: און וואו איז געזאגט געווארן דאס דאזיגע ווארט פון רב כהנא?

הגמרא שואלת: וְהֵיכָא אִיתְּמַר דְּרַב כָּהֲנָא?

אַהָא דְּתַנְיָא: אִם טְרֵפָה – חַיָּיב בְּשִׁילּוּחַ, אֶפְרוֹחִים טְרֵפוֹת – פָּטוּר מִשִּׁילּוּחַ.

It was said on that which is taught in a Braisa: If the mother bird is a treifah, one is obligated in sending her away. But if the chicks are treifot, one is exempt from sending the mother away.

עס איז געזאגט געווארן אויף דעם וואס עס איז תניא אין א ברייתא: אויב די מאמע פויגל איז א טריפה, איז מען חייב אין שילוח. אבער אויב די פויגעלעך זענען טריפות, איז מען פטור פון שילוח.

הגמרא משיבה: נאמר אַהָא דְּתַנְיָא: אִם האם היא טְרֵפָה – חַיָּיב בְּשִׁילּוּחַ. אבל אם האֶפְרוֹחִים טְרֵפוֹת – פָּטוּר מִשִּׁילּוּחַ.

מְנָא הָנֵי מִילֵּי?

The Gemara asks: From where do we know these words?

די גמרא פרעגט: פון וואו וויסן מיר די דאזיגע ווערטער?

הגמרא שואלת: מְנָא הָנֵי מִילֵּי?

אָמַר רַב כָּהֲנָא: דְּאָמַר קְרָא ״תִּקַּח לָךְ״ – וְלֹא לִכְלָבֶיךָ.

Rav Kahana said: As the pasuk says, “you shall take for yourself” — and not for your dogs. Since treifah chicks cannot be eaten, they are only fit for dogs.

רב כהנא האט געזאגט: וויבאלד דער פסוק זאגט, ״דו זאלסט נעמען פאר דיר״ — און נישט פאר דיינע הינט. וויבאלד טריפה פויגעלעך קען מען נישט עסן, זענען זיי נאר ראוי פאר הינט.

אָמַר רַב כָּהֲנָא: דְּאָמַר קְרָא ״תִּקַּח לָךְ״ – וְלֹא לִכְלָבֶיךָ. מכיוון שאפרוחים טרפות אינם ראויים לאכילה אלא לכלבים.

וּלְהַקִּישׁ אֵם טְרֵפָה לְאֶפְרוֹחִים, מָה אֶפְרוֹחִים טְרֵפוֹת – פָּטוּר מִשִּׁילּוּחַ, אַף אֵם טְרֵפָה נָמֵי – פָּטוּר מִלְּשַׁלֵּחַ.

The Gemara asks: But why not compare a treifah mother to the chicks: Just as if the chicks are treifot, one is exempt from sending away, so too, if the mother is a treifah, one should also be exempt from sending her away? Why does the Braisa say one is obligated? The Gemara will go on to resolve this.

די גמרא פרעגט: אבער פאר וואס זאל מען נישט מקיש זיין א טריפה מאמע צו די פויגעלעך: פונקט ווי אויב די פויגעלעך זענען טריפות, איז מען פטור פון שילוח, אזוי אויך, אויב די מאמע איז א טריפה, זאל מען אויך זיין פטור פון שילוח? פאר וואס זאגט די ברייתא אז מען איז חייב? די גמרא וועט דאס שפעטער פארענטפערן.

הגמרא שואלת: וּלְהַקִּישׁ אֵם טְרֵפָה לְאֶפְרוֹחִים, ומדוע לא נקיש אם טרפה לאפרוחים: מָה אֶפְרוֹחִים טְרֵפוֹת – פָּטוּר מִשִּׁילּוּחַ, אַף אֵם טְרֵפָה נָמֵי – פָּטוּר מִלְּשַׁלֵּחַ? מדוע הברייתא מחייבת באם טרפה?

אִם כֵּן, ״צִפּוֹר״ לְמַעוֹטֵי עוֹף טָמֵא לְמָה לִי?

If so, that we compare the mother to the fledglings, why do I need the word "bird" to exclude a non-kosher bird? We could simply derive it from the fact that one is exempt from the mitzvah in the case of non-kosher fledglings, since they are not fit for consumption!

אויב אזוי, אז מיר פארגלייכן די מאמע צו די פויגעלעך, פאר וואס דארף איך האבן דאס ווארט ״ציפור״ אויסצושליסן אן אומכשר׳ן פויגל? מיר וואלטן דאס דאך געקענט פשוט ארויסלערנען פון דעם וואס מען איז פטור פון דער מצוה ביי אומכשר׳ע פויגעלעך, וויבאלד זיי זענען נישט ראוי פאר אכילה!

אִם כֵּן, שמקישים את האם לאפרוחים, המילה ״צִפּוֹר״ לְמַעוֹטֵי עוֹף טָמֵא לְמָה לִי? הרי יכולנו ללמוד זאת מכך שהאפרוחים אינם ראויים לאכילה!

וְהָתַנְיָא: אֵם אֶפְרוֹחִין טְרֵפָה – חַיָּיב בְּשִׁילּוּחַ!

The Gemara questions Rav Kahana's ruling: But isn't it taught in a braisa: With regard to a mother of fledglings that is a tereifah, one is still obligated in sending away the mother? This implies that even if the fledglings themselves are tereifos, the mitzvah applies!

די גמרא פרעגט אויף רב כהנא׳ס דין: אבער איז דאך נישט תניא אין א ברייתא: מיט אן אם (א מאמע) פון פויגעלעך וואס איז א טריפה, איז מען נאך אלץ חייב אין שילוח? דאס מיינט דאך אז אפילו אויב די פויגעלעך אליין זענען טריפות, איז די מצוה נאך אלץ דא!

הגמרא מקשה על דברי רב כהנא: וְהָתַנְיָא: אֵם אֶפְרוֹחִין טְרֵפָה – חַיָּיב בְּשִׁילּוּחַ! משמע שאפילו כשהאפרוחים עצמם טרפות, המצווה נוהגת!

אָמַר אַבָּיֵי: הָכִי קָאָמַר – אֶפְרוֹחַ שֶׁאִמָּן טְרֵפָה חַיָּיב בְּשִׁילּוּחַ.

Abaye said: This is what the braisa is saying: In the case of a fledgling whose mother is a tereifah, one is obligated in sending away the mother. The braisa is not referring to the fledglings being tereifos.

אביי האט געזאגט: אזוי זאגט די ברייתא: אין א פאל פון א פויגעלע וואס זיין מאמע איז א טריפה, איז מען חייב אין שילוח פון דער מאמע. די ברייתא רעדט נישט פון דעם אז די פויגעלעך אליין זענען טריפות.

אָמַר אַבָּיֵי: הָכִי קָאָמַר, כך יש להבין את הברייתא: אֶפְרוֹחַ שֶׁאִמָּן טְרֵפָה חַיָּיב בְּשִׁילּוּחַ. הברייתא אינה מדברת על אפרוחים שהם עצמם טרפות.

בָּעֵי רַב הוֹשַׁעְיָא: הוֹשִׁיט יָדוֹ לַקֵּן, וְשָׁחַט מִיעוּט סִימָנִים, מַהוּ?

Rav Hoshaya raised a dilemma: If one stretched his hand into the nest and slaughtered a minority of the simanim (the windpipe and gullet) of the fledglings, what is the halacha regarding sending away the mother?

רב הושעיא האט מסתפק געווען: אויב איינער האט אויסגעשטרעקט זיין האנט צום קן, און האט געשאכטן א מיעוט פון די סימנים (דעם קנה און דעם ושט) פון די פויגעלעך, וואס איז דער דין וועגן שיקן די מאמע?

בָּעֵי רַב הוֹשַׁעְיָא: הוֹשִׁיט יָדוֹ לַקֵּן, וְשָׁחַט מִיעוּט סִימָנִים של האפרוחים, מַהוּ הדין לגבי שילוח האם?

מִי אָמְרִינַן: כֵּיוָן דְּאִילּוּ שָׁבֵיק לְהוּ מִטַּרְפִי, בָּעֵינַן ״לָךְ וְלֹא לִכְלָבֶיךָ״,

Do we say: Since if he leaves them as they are, with only partially severed simanim, they will eventually be rendered tereifos, and we require that the fledglings be fit for "for yourself" and not for your dogs, therefore one is exempt?

צי זאגן מיר: וויבאלד אויב ער לאזט זיי אזוי ווי זיי זענען, מיט נאר האלב געשאכטענע סימנים, וועלן זיי דאך סוף כל סוף ווערן טריפות, און מיר דארפן דאך האבן אז די פויגעלעך זאלן זיין ראוי פאר ״פאר דיר״ און נישט פאר דיינע הינט, ממילא איז ער פטור?

מִי אָמְרִינַן: כֵּיוָן דְּאִילּוּ שָׁבֵיק לְהוּ מִטַּרְפִי, מכיוון שאם ישאיר אותם כך הם ייעשו טרפות וימותו, וממילא בָּעֵינַן ״לָךְ וְלֹא לִכְלָבֶיךָ״ ולכן פטור?

אוֹ דִלְמָא, כֵּיוָן דִּבְיָדוֹ לְמִגְמַר שְׁחִיטָה, ״תִּקַּח לָךְ״ קָרֵינָא בֵּיהּ, וְחַיָּיב בְּשִׁילּוּחַ?

Or perhaps, since it is in his power to complete the shechitah and make them kosher for eating, we read in it "take for yourself" and he is obligated in sending away the mother?

אדער דלמא, וויבאלד עס איז אין זיין האנט צו ענדיגן די שחיטה און זיי כשר מאכן פאר אכילה, לייענען מיר אין דעם ״דו זאלסט נעמען פאר דיר״ און ער איז חייב אין שילוח?

אוֹ דִלְמָא, כֵּיוָן דִּבְיָדוֹ לְמִגְמַר שְׁחִיטָה, מכיוון שבידו להשלים את השחיטה ולאכול אותם, ״תִּקַּח לָך״ קָרֵינָא בֵּיהּ, וְחַיָּיב בְּשִׁילּוּחַ?

תֵּיקוּ.

The Gemara concludes: The dilemma shall stand unresolved.

די גמרא פסק׳נט: די קשיא זאל שטיין אומפארענטפערט.

הגמרא מסיימת: השאלה תֵּיקוּ, תעמוד ללא הכרעה.

בָּעֵי רַבִּי יִרְמְיָה: מַטְלֵית מַהוּ שֶׁתָּחוֹץ? כְּנָפַיִם מַהוּ שֶׁיָּחוֹצּוּ?

Rabbi Yirmeya raised a dilemma: If there is a rag between the mother and the eggs, what is the halacha? Does it interpose? If feathers detached from the wings lie between them, what is the halacha? Do they interpose?

רבי ירמיה האט מסתפק געווען: אויב עס איז דא א שמאטע צווישן דער מאמע און די אייער, וואס איז דער דין? טוט דאס חוצץ זיין? אויב פעדערן וואס זענען אפגעריסן פון די פליגלען ליגן צווישן זיי, וואס איז דער דין? טוען זיי חוצץ זיין?

בָּעֵי רַבִּי יִרְמְיָה: מַטְלֵית מַהוּ שֶׁתָּחוֹץ, אם יש חתיכת בד המפרידה בין האם לביצים, האם היא חוצצת? כְּנָפַיִם מַהוּ שֶׁיָּחוֹצּוּ, אם נוצות שנשרו מהכנפיים מפרידות ביניהן, האם הן חוצצות?

בֵּיצִים מוּזָרוֹת, מַהוּ? שְׁנֵי סִדְרֵי בֵיצִים זוֹ עַל גַּב זוֹ, מַהוּ?

If there are unfertilized eggs separating between the mother and the kosher eggs, what is the halacha? If there are two rows of eggs, one on top of the other, what is the halacha? Does the upper row interpose?

אויב עס זענען דא אומפרוכטבארע אייער וואס טיילן אפ צווישן דער מאמע און די כשר׳ע אייער, וואס איז דער דין? אויב עס זענען דא צוויי רייען אייער, איינס אויף דעם אנדערן, וואס איז דער דין? טוט די אויבערשטע רייע חוצץ זיין?

בֵּיצִים מוּזָרוֹת, מַהוּ, האם הן חוצצות בין האם לביצים הכשרות? שְׁנֵי סִדְרֵי בֵיצִים זוֹ עַל גַּב זוֹ, מַהוּ, האם השורה העליונה חוצצת?

זָכָר עַל גַּבֵּי בֵיצִים וּנְקֵבָה עַל גַּבֵּי זָכָר, מַהוּ?

If a male bird is resting on top of the eggs, and a female bird is resting on top of the male, what is the halacha? Does the male interpose?

אויב א זכר פויגל זיצט אויף די אייער, און א נקבה פויגל זיצט אויף דעם זכר, וואס איז דער דין? טוט דער זכר חוצץ זיין?

זָכָר עַל גַּבֵּי בֵיצִים וּנְקֵבָה עַל גַּבֵּי זָכָר, מַהוּ, האם הזכר חוצץ?

תֵּיקוּ.

The Gemara concludes: The dilemmas shall stand unresolved.

די גמרא פסק׳נט: די ספקות זאלן שטיין אומפארענטפערט.

הגמרא מסיימת: השאלות הללו תֵּיקוּ.

בָּעֵי רַבִּי זֵירָא: יוֹנָה עַל בֵּיצֵי תָסִיל, מַהוּ? תָּסִיל עַל בֵּיצֵי יוֹנָה, מַהוּ?

Rabbi Zeira raised a dilemma: If a pigeon is resting on the eggs of a tasil (a kosher bird resembling a pigeon), what is the halacha? If a tasil is resting on the eggs of a pigeon, what is the halacha?

רבי זירא האט מסתפק געווען: אויב א יונה (א טויב) זיצט אויף די אייער פון א תסיל (א כשר׳ער פויגל וואס ענדלט צו א טויב), וואס איז דער דין? אויב א תסיל זיצט אויף די אייער פון א יונה, וואס איז דער דין?

בָּעֵי רַבִּי זֵירָא: יוֹנָה עַל בֵּיצֵי תָסִיל, מַהוּ? תָּסִיל עַל בֵּיצֵי יוֹנָה, מַהוּ?

אָמַר אַבָּיֵי: תָּא שְׁמַע, עוֹף טָמֵא רוֹבֵץ עַל בֵּיצֵי עוֹף טָהוֹר, וְטָהוֹר רוֹבֵץ עַל בֵּיצֵי עוֹף טָמֵא – פָּטוּר מִשִּׁילּוּחַ.

Abaye said: Come and hear a proof from our Mishnah: A non-kosher bird resting on the eggs of a kosher bird, or a kosher bird resting on the eggs of a non-kosher bird, is exempt from sending away.

אביי האט געזאגט: קום און הער א ראיה פון אונזער משנה: אן אומכשר׳ער פויגל וואס זיצט אויף די אייער פון א כשר׳ן פויגל, אדער א כשר׳ער פויגל וואס זיצט אויף די אייער פון אן אומכשר׳ן פויגל — איז פטור פון שילוח.

אָמַר אַבָּיֵי: תָּא שְׁמַע, בוא ושמע פתרון ממשנתנו: עוֹף טָמֵא רוֹבֵץ עַל בֵּיצֵי עוֹף טָהוֹר, וְטָהוֹר רוֹבֵץ עַל בֵּיצֵי עוֹף טָמֵא – פָּטוּר מִשִּׁילּוּחַ.

הָא טָהוֹר וְטָהוֹר – חַיָּיב!

We can infer: But if a kosher bird is resting on the eggs of another kosher bird, one is obligated! This would resolve Rabbi Zeira's dilemma.

פון דעם קענען מיר מדייק זיין: אבער אויב א כשר׳ער פויגל זיצט אויף די אייער פון אן אנדערן כשר׳ן פויגל, איז מען חייב! דאס וואלט דאך פארענטפערט רבי זירא׳ס ספק.

ומכאן נדייק: הָא טָהוֹר וְטָהוֹר – חַיָּיב! ובזה נפתרה שאלת רבי זירא.

דִּלְמָא בְּקוֹרֵא.

The Gemara rejects this: Perhaps this inference applies only to a female pheasant, which normally broods on the eggs of other birds, but not to other kosher birds.

די גמרא ווארפט אפ די ראיה: דלמא דער דיוק גייט נאר ארויף אויף א קורא נקבה (א פאזאן פויגל), וואס זיצט געוויינליך אויף די אייער פון אנדערע פויגלען, אבער נישט אויף אנדערע כשר׳ע פויגלען.

הגמרא דוחה: דִּלְמָא בְּקוֹרֵא, שמא דיוק זה נאמר רק לגבי קורא (חוגלה) שדרכו לרבוץ על ביצים של עופות אחרים, אבל לא בשאר עופות טהורים.

קוֹרֵא זָכָר, רַבִּי אֱלִיעֶזֶר מְחַיֵּיב וַחֲכָמִים פּוֹטְרִין.

We learned in the Mishnah: With regard to a male pheasant, Rabbi Eliezer deems one obligated to send it away, and the Sages deem one exempt.

מיר האבן געלערנט אין דער משנה: מיט א קורא זכר, טוט רבי אליעזר מחייב זיין צו שיקן, און די חכמים פטור׳ן.

שנינו במשנה: לגבי קוֹרֵא זָכָר, רַבִּי אֱלִיעֶזֶר מְחַיֵּיב וַחֲכָמִים פּוֹטְרִין.

אָמַר רַבִּי אֲבָהוּ: מַאי טַעְמָא דְּרַבִּי אֱלִיעֶזֶר?

Rabbi Abbahu said: What is the reasoning of Rabbi Eliezer?

רבי אבהו האט געזאגט: וואס איז דער טעם פון רבי אליעזר?

אָמַר רַבִּי אֲבָהוּ: מַאי טַעְמָא דְּרַבִּי אֱלִיעֶזֶר?

אָתְיָא ״דְּגִירָה״ ״דְּגִירָה״, כְּתִיב הָכָא ״קוֹרֵא דָגַר וְלֹא יָלָד״, וּכְתִיב הָתָם ״וּבָקְעָה וְדָגְרָה בְצִלָּהּ״.

It is derived by a gezerah shavah of "brooding" and "brooding." It is written here regarding a male pheasant: "As the pheasant that broods over young that he has not brought forth," and it is written there regarding a female bird: "And hatch, and brood under her shadow." Just as brooding applies to a female, so too it applies to a male pheasant.

דאס ווערט ארויסגעלערנט דורך א גזירה שוה פון ״דגירה״ און ״דגירה״. עס שטייט דא געשריבן ביי א קורא זכר: ״קורא דגר ולא ילד״ (ווי דער פאזאן וואס ברוט אויף קינדער וואס ער האט נישט געבוירן), און עס שטייט דארט געשריבן ביי א נקבה פויגל: ״ובקעה ודגרה בצלה״ (און זי האט אויסגעקלאפט און געברוט אין איר שאטן). פונקט ווי ברוטן גייט אן ביי א נקבה, אזוי אויך גייט עס אן ביי א קורא זכר.

הדבר אָתְיָא ״דְּגִירָה״ ״דְּגִירָה״, בגזירה שווה: כְּתִיב הָכָא ״קוֹרֵא דָגַר וְלֹא יָלָד״, וּכְתִיב הָתָם ״וּבָקְעָה וְדָגְרָה בְצִלָּהּ״. כמו שדגירה נאמרה בנקבה, כך היא נאמרה גם בזכר של קורא.

אָמַר רַבִּי אֶלְעָזָר: מַחְלוֹקֶת בְּקוֹרֵא זָכָר, אֲבָל בְּקוֹרֵא נְקֵבָה – דִּבְרֵי הַכֹּל חַיָּיב.

Rabbi Elazar said: The dispute between Rabbi Eliezer and the Sages is only with regard to a male pheasant, but with regard to a female pheasant, all agree that one is obligated to send it away.

רבי אלעזר האט געזאגט: די מחלוקת צווישן רבי אליעזר און די חכמים איז נאר ביי א קורא זכר, אבער ביי א קורא נקבה — זאגן אלע אז מען איז חייב צו שיקן.

אָמַר רַבִּי אֶלְעָזָר: מַחְלוֹקֶת בְּקוֹרֵא זָכָר, אֲבָל בְּקוֹרֵא נְקֵבָה – דִּבְרֵי הַכֹּל חַיָּיב.

פְּשִׁיטָא, ״קוֹרֵא זָכָר״ תְּנַן!

The Gemara asks: Isn't that obvious? We learned in the Mishnah: "A male pheasant"!

די גמרא פרעגט: איז דאס נישט פשוט? מיר האבן דאך געלערנט אין דער משנה: ״קורא זכר״!

הגמרא שואלת: פְּשִׁיטָא, ״קוֹרֵא זָכָר״ תְּנַן!

מַהוּ דְּתֵימָא רַבָּנַן אֲפִילּוּ קוֹרֵא נְקֵבָה פָּטְרִי, וְהָא דְּקָתָנֵי ״זָכָר״ – לְהוֹדִיעֲךָ כֹּחוֹ דְּרַבִּי אֱלִיעֶזֶר, קָמַשְׁמַע לַן.

The Gemara answers: Lest you say that the Sages exempt even a female pheasant because it sits on eggs of other species, and that which the Mishnah teaches "a male" is to let you know the power of Rabbi Eliezer, that he obligates even a male, therefore Rabbi Elazar comes to teach us that the Sages agree regarding a female.

די גמרא ענטפערט: מהו דתימא אז די רבנן פטור׳ן אפילו א קורא נקבה ווייל זי זיצט אויף אייער פון אנדערע מינים, און דאס וואס די משנה לערנט ״זכר״ — איז נאר לאפוקי, צו לאזן הערן דעם כח פון רבי אליעזר אז ער מחייבט אפילו א זכר, קומט רבי אלעזר אונז לאזן הערן אז די חכמים זענען מודה ביי א נקבה.

הגמרא משיבה: מַהוּ דְּתֵימָא רַבָּנַן אֲפִילּוּ קוֹרֵא נְקֵבָה פָּטְרִי משום שהיא רובצת על ביצים שאינן שלה, וְהָא דְּקָתָנֵי ״זָכָר״ – לְהוֹדִיעֲךָ כֹּחוֹ דְּרַבִּי אֱלִיעֶזֶר שהוא מחייב אפילו בזכר, לכן רבי אלעזר קָמַשְׁמַע לַן שהחכמים מודים בנקבה.

וְאָמַר רַבִּי אֶלְעָזָר: מַחְלוֹקֶת בְּקוֹרֵא זָכָר, אֲבָל בְּזָכָר דְּעָלְמָא – דִּבְרֵי הַכֹּל פָּטוּר.

And Rabbi Elazar also said: The dispute is only with regard to a male pheasant, but with regard to a male of any other species, all agree that one is exempt.

און רבי אלעזר האט אויך געזאגט: די מחלוקת איז נאר ביי א קורא זכר, אבער ביי א סתם זכר פון דער וועלט — זאגן אלע אז מען איז פטור.

וְאָמַר רַבִּי אֶלְעָזָר: מַחְלוֹקֶת בְּקוֹרֵא זָכָר, אֲבָל בְּזָכָר דְּעָלְמָא – דִּבְרֵי הַכֹּל פָּטוּר.

פְּשִׁיטָא, ״קוֹרֵא זָכָר״ תְּנַן!

The Gemara asks: Isn't that obvious? We learned in the Mishnah: "A male pheasant"!

די גמרא פרעגט: איז דאס נישט פשוט? מיר האבן דאך געלערנט אין דער משנה: ״קורא זכר״!

הגמרא שואלת: פְּשִׁיטָא, ״קוֹרֵא זָכָר״ תְּנַן!

מַהוּ דְּתֵימָא רַבִּי אֱלִיעֶזֶר אֲפִילּוּ זָכָר דְּעָלְמָא מְחַיֵּיב, וְהַאי דְּקָתָנֵי ״קוֹרֵא זָכָר״ – לְהוֹדִיעֲךָ כֹּחָן דְּרַבָּנַן, קָא מַשְׁמַע לַן.

The Gemara answers: Lest you say that Rabbi Eliezer obligates even a male of any other species, and that which the Mishnah teaches "a male pheasant" is to let you know the power of the Sages, that they exempt even a male pheasant, therefore Rabbi Elazar comes to teach us that Rabbi Eliezer agrees regarding other males.

די גמרא ענטפערט: מהו דתימא אז רבי אליעזר מחייבט אפילו א סתם זכר פון דער וועלט, און דאס וואס די משנה לערנט ״קורא זכר״ — איז נאר צו לאזן הערן דעם כח פון די רבנן אז זיי פטור׳ן אפילו א קורא זכר, קומט רבי אלעזר אונז לאזן הערן אז רבי אליעזר איז מודה ביי אנדערע זכרים.

הגמרא משיבה: מַהוּ דְּתֵימָא רַבִּי אֱלִיעֶזֶר אֲפִילּוּ זָכָר דְּעָלְמָא מְחַיֵּיב, וְהַאי דְּקָתָנֵי ״קוֹרֵא זָכָר״ – לְהוֹדִיעֲךָ כֹּחָן דְּרַבָּנַן שהם פוטרים אפילו בקורא זכר, לכן רבי אלעזר קָא מַשְׁמַע לַן שרבי אליעזר מודה בשאר זכרים.

תַּנְיָא נָמֵי הָכִי: זָכָר דְּעָלְמָא – פָּטוּר, קוֹרֵא זָכָר – רַבִּי אֱלִיעֶזֶר מְחַיֵּיב, וַחֲכָמִים פּוֹטְרִין.

It is also taught in a braisa like this: A male of any other species is exempt; a male pheasant, Rabbi Eliezer obligates and the Sages exempt.

עס איז אויך תניא אין א ברייתא אזוי: א סתם זכר פון דער וועלט — איז פטור; א קורא זכר — טוט רבי אליעזר מחייב זיין און די חכמים פטור׳ן.

תַּנְיָא נָמֵי הָכִי: זָכָר דְּעָלְמָא – פָּטוּר, קוֹרֵא זָכָר – רַבִּי אֱלִיעֶזֶר מְחַיֵּיב, וַחֲכָמִים פּוֹטְרִין.

מַתְנִי׳ הָיְתָה מְעוֹפֶפֶת, בִּזְמַן שֶׁכְּנָפֶיהָ נוֹגְעוֹת בַּקֵּן – חַיָּיב לְשַׁלֵּחַ, אֵין כְּנָפֶיהָ נוֹגְעוֹת בַּקֵּן – פָּטוּר מִלְּשַׁלֵּחַ.

MISHNAH: If the mother bird was hovering over the nest, at a time when her wings are touching the nest, one is obligated to send her away; if her wings are not touching the nest, one is exempt from sending her away.

משנה: אויב די מאמע פויגל האט געשוועבט איבער דעם קן, בזמן וואס אירע פליגלען רירן אן דעם קן — איז מען חייב צו שיקן איר וועג; אויב אירע פליגלען רירן נישט אן דעם קן — איז מען פטור פון שיקן איר וועג.

מתני׳ הָיְתָה מְעוֹפֶפֶת, בִּזְמַן שֶׁכְּנָפֶיהָ נוֹגְעוֹת בַּקֵּן – חַיָּיב לְשַׁלֵּחַ, אֵין כְּנָפֶיהָ נוֹגְעוֹת בַּקֵּן – פָּטוּר מִלְּשַׁלֵּחַ.

אֵין שָׁם אֶלָּא אֶפְרוֹחַ אֶחָד אוֹ בֵּיצָה אַחַת – חַיָּיב לְשַׁלֵּחַ, שֶׁנֶּאֱמַר ״קַן״, קֵן מִכׇּל מָקוֹם.

If there is only one fledgling there or one egg, one is obligated to send her away, as it is stated: "A nest," which implies a nest of any kind.

אויב עס איז דארט נישטא נאר איין פויגעלע אדער איין איי — איז מען חייב צו שיקן איר וועג, שנאמר ״קן״, וואס דאס מיינט א קן מכל מקום (א נעסט פון סיי וועלכן אופן).

אם אֵין שָׁם אֶלָּא אֶפְרוֹחַ אֶחָד אוֹ בֵּיצָה אַחַת – חַיָּיב לְשַׁלֵּחַ, שֶׁנֶּאֱמַר ״קַן״, קֵן מִכׇּל מָקוֹם.

הָיוּ שָׁם אֶפְרוֹחִים מַפְרִיחִים, אוֹ בֵּיצִים מוּזָרוֹת – פָּטוּר מִלְּשַׁלֵּחַ, שֶׁנֶּאֱמַר ״וְהָאֵם רֹבֶצֶת עַל הָאֶפְרֹחִים אוֹ עַל הַבֵּיצִים״,

If there were fledglings capable of flying there, or unfertilized eggs, one is exempt from sending her away, as it is stated: "And the mother is resting upon the fledglings or upon the eggs,"

אויב עס זענען דארט געווען פויגעלעך וואס פליען שוין אפ, אדער אומפרוכטבארע אייער — איז מען פטור פון שיקן איר וועג, שנאמר ״והאם רובצת על האפרוחים או על הביצים״,

אם הָיוּ שָׁם אֶפְרוֹחִים מַפְרִיחִים, אוֹ בֵּיצִים מוּזָרוֹת – פָּטוּר מִלְּשַׁלֵּחַ, שֶׁנֶּאֱמַר ״וְהָאֵם רֹבֶצֶת עַל הָאֶפְרֹחִים אוֹ עַל הַבֵּיצִים״,

מָה אֶפְרוֹחִים בְּנֵי קַיָּימָא, אַף בֵּיצִים בְּנֵי קַיָּימָא, יָצְאוּ מוּזָרוֹת.

teaching: Just as fledglings are viable, so too eggs must be viable, excluding unfertilized eggs.

וואס דאס לערנט אונז: פונקט ווי פויגעלעך זענען בני קיימא (זיי קענען לעבן), אזוי אויך די אייער מוזן זיין בני קיימא, וואס דאס שליסט אויס אומפרוכטבארע אייער.

ודורשים: מָה אֶפְרוֹחִים בְּנֵי קַיָּימָא, אַף בֵּיצִים בְּנֵי קַיָּימָא, יָצְאוּ מוּזָרוֹת שאינן בנות קיימא.

וּמָה הַבֵּיצִים צְרִיכִין לְאִמָּן, אַף הָאֶפְרוֹחִין צְרִיכִין לְאִמָּן, יָצְאוּ מַפְרִיחִין.

And just as eggs need their mother to hatch, so too fledglings must need their mother, excluding those capable of flying.

און פונקט ווי די אייער דארפן האבן זייער מאמע זיך אויסצוברוטן, אזוי אויך די פויגעלעך מוזן דארפן האבן זייער מאמע, וואס דאס שליסט אויס די וואס פליען שוין אפ.

וּמָה הַבֵּיצִים צְרִיכִין לְאִמָּן, אַף הָאֶפְרוֹחִין צְרִיכִין לְאִמָּן, יָצְאוּ מַפְרִיחִין שאינם צריכים עוד לאמם.

גְּמָ׳ תָּנוּ רַבָּנַן: ״רוֹבֶצֶת״ – וְלֹא מְעוֹפֶפֶת.

GEMARA: The Rabbis taught in a braisa: The verse says "resting," and not hovering.

גמרא: די רבנן האבן געלערנט אין א ברייתא: דער פסוק זאגט ״רובצת״ — און נישט שוועבנדיג.

גמ׳ תָּנוּ רַבָּנַן: ״רוֹבֶצֶת״ – וְלֹא מְעוֹפֶפֶת.

יָכוֹל אֲפִילּוּ כְּנָפֶיהָ נוֹגְעוֹת בַּקֵּן? תַּלְמוּד לוֹמַר ״רוֹבֶצֶת״.

One might have thought this applies even if her wings are touching the nest? Therefore, the verse teaches: "resting."

מען וואלט געקענט מיינען אז דאס גייט אן אפילו ווען אירע פליגלען רירן אן דעם קן? לערנט אונז דער פסוק: ״רובצת״.

שמא יָכוֹל אֲפִילּוּ כְּנָפֶיהָ נוֹגְעוֹת בַּקֵּן תהיה פטורה? תַּלְמוּד לוֹמַר ״רוֹבֶצֶת״.

מַאי תַּלְמוּדָא? מִדְּלָא כְּתִיב ״יוֹשֶׁבֶת״.

The Gemara asks: What is the derivation? The Gemara answers: Since it is not written "sitting," but "resting," which implies a close, resting posture.

די גמרא פרעגט: וואס איז דער לימוד? די גמרא ענטפערט: ווייל עס שטייט נישט געשריבן ״יושבת״ (זיצנדיג), נאר ״רובצת״, וואס דאס מיינט א נאנטע, רוהיגע פאזיציע.

הגמרא שואלת: מַאי תַּלְמוּדָא? הגמרא משיבה: מִדְּלָא כְּתִיב ״יוֹשֶׁבֶת״ אלא רובצת, שמשמעו הצמדה קרובה.

אָמַר רַב יְהוּדָה אָמַר רַב: הָיְתָה יוֹשֶׁבֶת בֵּין שְׁנֵי רוֹבְדֵי אִילָן – רוֹאִים, כֹּל שֶׁאִם תִּשָּׁמֵט נוֹפֶלֶת עֲלֵיהֶם – חַיָּיב לְשַׁלֵּחַ, וְאִם לָאו – פָּטוּר.

Rav Yehudah said in the name of Rav: If she was sitting between two branches of a tree, we see: Any case where if she slips down she would fall upon them, one is obligated to send her away, and if not, one is exempt.

רב יהודה האט געזאגט אין נאמען פון רב: אויב זי האט געזעסן צווישן צוויי צווייגן פון א בוים — קוקט מען: אלעס וואס אויב זי גליטשט זיך אויס פאלט זי ארויף אויף זיי, איז מען חייב צו שיקן איר וועג, און אויב נישט, איז מען פטור.

אָמַר רַב יְהוּדָה אָמַר רַב: הָיְתָה יוֹשֶׁבֶת בֵּין שְׁנֵי רוֹבְדֵי אִילָן, כלומר בין שני ענפים, רוֹאִים, כֹּל שֶׁאִם תִּשָּׁמֵט נוֹפֶלֶת עֲלֵיהֶם – חַיָּיב לְשַׁלֵּחַ, וְאִם לָאו – פָּטוּר.

מֵיתִיבִי: הָיְתָה יוֹשֶׁבֶת בֵּינֵיהֶן – פָּטוּר מִלְּשַׁלֵּחַ, עַל גַּבֵּיהֶן – חַיָּיב לְשַׁלֵּחַ,

The Gemara challenges this from a braisa: If she was sitting between them, one is exempt from sending her away; if she was on top of them, one is obligated to send her away.

די גמרא פרעגט א קשיא אויף דעם פון א ברייתא: אויב זי האט געזעסן צווישן זיי, איז מען פטור פון שיקן איר וועג; אויב זי איז געווען אויף זיי, איז מען חייב צו שיקן איר וועג.

הגמרא מֵיתִיבִי מקשה מברייתא: היתה יוֹשֶׁבֶת בֵּינֵיהֶן – פָּטוּר מִלְּשַׁלֵּחַ; היתה עַל גַּבֵּיהֶן – חַיָּיב לְשַׁלֵּחַ.

הָיְתָה מְעוֹפֶפֶת, אֲפִילּוּ כְּנָפֶיהָ נוֹגְעוֹת בַּקֵּן – פָּטוּר מִלְּשַׁלֵּחַ.

If she was hovering, even if her wings are touching the nest, one is exempt from sending her away.

אויב זי האט געשוועבט, אפילו אירע פליגלען רירן אן דעם קן — איז מען פטור פון שיקן איר וועג.

היתה מְעוֹפֶפֶת, אֲפִילּוּ כְּנָפֶיהָ נוֹגְעוֹת בַּקֵּן – פָּטוּר מִלְּשַׁלֵּחַ.

מַאי לָאו עַל גַּבֵּיהֶן, דּוּמְיָא דְּבֵינֵיהֶן: מָה בֵּינֵיהֶן – דְּנָגְעָה בְּהוּ, אַף עַל גַּבֵּיהֶן – דְּנָגְעָה בְּהוּ, אֲבָל רוֹבְדֵי אִילָן – פָּטוּר?

Is it not that "on top of them" is similar to "between them"? Just as "between them" means that she touches them, so too "on top of them" means that she touches them, but if she is on branches of a tree without touching, one is exempt? This refutes Rav!

איז דאס נישט אז ״אויף זיי״ איז ענליך צו ״צווישן זיי״? פונקט ווי ״צווישן זיי״ מיינט אז זי רירט זיי אן, אזוי אויך ״אויף זיי״ מיינט אז זי רירט זיי אן, אבער אויב זי איז אויף צווייגן פון א בוים אן אנרירן, איז מען פטור? דאס פרעגט אפ רב!

מַאי לָאו ״עַל גַּבֵּיהֶן״ דּוּמְיָא דְּ״בֵינֵיהֶן״: מָה ״בֵינֵיהֶן״ – דְּנָגְעָה בְּהוּ, אַף ״עַל גַּבֵּיהֶן״ – דְּנָגְעָה בְּהוּ, אֲבָל רוֹבְדֵי אִילָן שאינה נוגעת בהם ישירות פָּטוּר? קושיא על רב!

לֹא, עַל גַּבֵּיהֶן דּוּמְיָא דְּבֵינֵיהֶן: מָה בֵּינֵיהֶן – דְּלֹא נָגְעָה עֲלַיְיהוּ, אַף עַל גַּבֵּיהֶן – דְּלֹא נָגְעָה עֲלַיְיהוּ, וְהַיְינוּ רוֹבְדֵי אִילָן.

The Gemara answers: No, "on top of them" is similar to "between them" in a different way: Just as "between them" means that she does not touch them directly from above, so too "on top of them" means that she does not touch them directly, and this is the case of branches of a tree.

די גמרא ענטפערט: ניין, ״אויף זיי״ איז ענליך צו ״צווישן זיי״ אויף אן אנדער אופן: פונקט ווי ״צווישן זיי״ מיינט אז זי רירט זיי נישט אן דירעקט פון אויבן, אזוי אויך ״אויף זיי״ מיינט אז זי רירט זיי נישט אן דירעקט, און דאס איז דער פאל פון צווייגן פון א בוים.

הגמרא משיבה: לֹא, ״עַל גַּבֵּיהֶן״ דּוּמְיָא דְּ״בֵינֵיהֶן״: מָה ״בֵינֵיהֶן״ – דְּלֹא נָגְעָה עֲלַיְיהוּ מלמעלה, אַף ״עַל גַּבֵּיהֶן״ – דְּלֹא נָגְעָה עֲלַיְיהוּ, וְהַיְינוּ רוֹבְדֵי אִילָן.

הָכִי נָמֵי מִסְתַּבְּרָא, דְּאִי סָלְקָא דַעְתָּךְ רוֹבְדֵי אִילָן פָּטוּר – אַדְּתָנֵי: הָיְתָה מְעוֹפֶפֶת, אֲפִילּוּ כְּנָפֶיהָ נוֹגְעוֹת בַּקֵּן פָּטוּר מִלְּשַׁלֵּחַ, לִיתְנֵי רוֹבְדֵי אִילָן, וְכׇל שֶׁכֵּן מְעוֹפֶפֶת!

The Gemara notes: This also makes sense, for if it should enter your mind that in the case of branches of a tree one is exempt, instead of teaching: "If she was hovering, even if her wings are touching the nest, one is exempt," let it teach the case of branches of a tree where she is sitting, and all the more so she would be exempt when hovering!

די גמרא באמערקט: דאס שטימט אויך פארשטענדליך, ווייל אויב עס וואלט דיר אויפן געדאנק געקומען אז ביי צווייגן פון א בוים איז מען פטור, אנשטאט צו לערנען: ״אויב זי האט געשוועבט, אפילו אירע פליגלען רירן אן דעם קן איז מען פטור,״ זאל די ברייתא לערנען דעם פאל פון צווייגן פון א בוים וואו זי זיצט, און כל שכן אז זי וואלט געווען פטור ווען זי שוועבט!

הגמרא מעירה: הָכִי נָמֵי מִסְתַּבְּרָא, דְּאִי סָלְקָא דַעְתָּךְ רוֹבְדֵי אִילָן פָּטוּר – אַדְּתָנֵי: הָיְתָה מְעוֹפֶפֶת, אֲפִילּוּ כְּנָפֶיהָ נוֹגְעוֹת בַּקֵּן פָּטוּר מִלְּשַׁלֵּחַ, לִיתְנֵי רוֹבְדֵי אִילָן, וְכׇל שֶׁכֵּן מְעוֹפֶפֶת!

מְעוֹפֶפֶת אִיצְטְרִיךְ לֵיהּ, דַּאֲפִילּוּ כְּנָפֶיהָ נוֹגְעוֹת בַּקֵּן – פָּטוּר מִלְּשַׁלֵּחַ.

The Gemara rejects this: No, the case of hovering was necessary for it to teach, that even if her wings are touching the nest, one is exempt.

די גמרא ווארפט אפ דעם תירוץ: ניין, דער פאל פון שוועבן האט אויסגעפעלט פאר איר צו לערנען, אז אפילו אירע פליגלען רירן אן דעם קן, איז מען פטור פון שיקן.

הגמרא דוחה: לא, מקרה של מְעוֹפֶפֶת אִיצְטְרִיךְ לֵיהּ, דַּאֲפִילּוּ כְּנָפֶיהָ נוֹגְעוֹת בַּקֵּן – פָּטוּר מִלְּשַׁלֵּחַ.

וְהָאֲנַן תְּנַן: בִּזְמַן שֶׁכְּנָפֶיהָ נוֹגְעוֹת בַּקֵּן חַיָּיב לְשַׁלֵּח!

The Gemara asks: But didn't we learn in our Mishnah: At a time when her wings are touching the nest, one is obligated to send her away? This contradicts the braisa!

די גמרא פרעגט: אבער האבן מיר דאך נישט געלערנט אין אונזער משנה: בזמן וואס אירע פליגלען רירן אן דעם קן איז מען חייב צו שיקן איר וועג? דאס איז דאך א סתירה צו דער ברייתא!

הגמרא מקשה: וְהָאֲנַן תְּנַן: בִּזְמַן שֶׁכְּנָפֶיהָ נוֹגְעוֹת בַּקֵּן חַיָּיב לְשַׁלֵּח! הרי זה סותר את הברייתא!

אָמַר רַבִּי יִרְמְיָה: כִּי קָתָנֵי מַתְנִיתָא בְּנוֹגֵעַ מִן הַצַּד.

Rabbi Yirmeya said: When our Mishnah teaches that one is obligated, it is where she touches from the side while resting, not while hovering.

רבי ירמיה האט געזאגט: ווען אונזער משנה לערנט אז מען איז חייב, איז דאס וואו זי רירט אן פון דער זייט בשעת זי רוהט, נישט בשעת זי שוועבט.

אָמַר רַבִּי יִרְמְיָה: כִּי קָתָנֵי מַתְנִיתָא בְּנוֹגֵעַ מִן הַצַּד כשהיא רובצת, ולא כשהיא מעופפת.

אִיכָּא דְאָמְרִי, לֵימָא מְסַיַּיע לֵיהּ: הָיְתָה יוֹשֶׁבֶת בֵּינֵיהֶן – פָּטוּר מִלְּשַׁלֵּחַ, עַל גַּבֵּיהֶן – חַיָּיב לְשַׁלֵּחַ, הָיְתָה מְעוֹפֶפֶת, אֲפִילּוּ כְּנָפֶיהָ נוֹגְעוֹת בַּקֵּן – פָּטוּר מִלְּשַׁלֵּחַ.

There are those who say a different version of the discussion: Let us say that the braisa supports Rav: If she was sitting between them, one is exempt; on top of them, one is obligated; if she was hovering, even if her wings are touching, one is exempt.

עס זענען דא וואס זאגן אן אנדערע ווערסיע פון דעם שקלא וטריא: לאמיר זאגן אז די ברייתא שטיצט רב: אויב זי האט געזעסן צווישן זיי, איז מען פטור; אויף זיי, איז מען חייב; אויב זי האט געשוועבט, אפילו אירע פליגלען רירן אן, איז מען פטור.

אִיכָּא דְאָמְרִי, יש אומרים גרסה אחרת: לֵימָא מְסַיַּיע לֵיהּ, האם נאמר שהברייתא מסייעת לרב: הָיְתָה יוֹשֶׁבֶת בֵּינֵיהֶן – פָּטוּר מִלְּשַׁלֵּחַ, עַל גַּבֵּיהֶן – חַיָּיב לְשַׁלֵּחַ, הָיְתָה מְעוֹפֶפֶת, אֲפִילּוּ כְּנָפֶיהָ נוֹגְעוֹת בַּקֵּן – פָּטוּר מִלְּשַׁלֵּחַ.

מַאי לָאו עַל גַּבֵּיהֶן, דּוּמְיָא דְּבֵינֵיהֶן: מָה בֵּינֵיהֶן – דְּלָא נָגְעָה עֲלַיְיהוּ, אַף עַל גַּבֵּיהֶן – דְּלָא נָגְעָה עֲלַיְיהוּ, וְהַיְינוּ רוֹבְדֵי אִילָן?

Is it not that "on top of them" is similar to "between them"? Just as "between them" means that she does not touch them directly from above, so too "on top of them" means that she does not touch them, and this is the case of branches of a tree? This would support Rav!

איז דאס נישט אז ״אויף זיי״ איז ענליך צו ״צווישן זיי״? פונקט ווי ״צווישן זיי״ מיינט אז זי רירט זיי נישט אן דירעקט פון אויבן, אזוי אויך ״אויף זיי״ מיינט אז זי רירט זיי נישט אן, און דאס איז דער פאל פון צווייגן פון א בוים? דאס וואלט געווען א שטיצע פאר רב!

מַאי לָאו ״עַל גַּבֵּיהֶן״ דּוּמְיָא דְּ״בֵינֵיהֶן״: מָה ״בֵינֵיהֶן״ – דְּלָא נָגְעָה עֲלַיְיהוּ, אַף ״עַל גַּבֵּיהֶן״ – דְּלָא נָגְעָה עֲלַיְיהוּ, וְהַיְינוּ רוֹבְדֵי אִילָן? וזו תהיה סיוע לרב!

לָא, עַל גַּבֵּיהֶן דּוּמְיָא דְּבֵינֵיהֶן: מָה בֵּינֵיהֶן – דְּנָגְעָה בְּהוּ, אַף עַל גַּבֵּיהֶן – דְּנָגְעָה בְּהוּ. אֲבָל רוֹבְדֵי אִילָן – פָּטוּר.

The Gemara answers: No, "on top of them" is similar to "between them": Just as "between them" means that she touches them, so too "on top of them" means that she touches them. But if she is on branches of a tree without touching, one is exempt.

די גמרא ענטפערט: ניין, ״אויף זיי״ איז ענליך צו ״צווישן זיי״: פונקט ווי ״צווישן זיי״ מיינט אז זי רירט זיי אן, אזוי אויך ״אויף זיי״ מיינט אז זי רירט זיי אן. אבער אויב זי איז אויף צווייגן פון א בוים אן אנרירן, איז מען פטור.

הגמרא משיבה: לֹא, ״עַל גַּבֵּיהֶן״ דּוּמְיָא דְּ״בֵינֵיהֶן״: מָה ״בֵינֵיהֶן״ – דְּנָגְעָה בְּהוּ, אַף ״עַל גַּבֵּיהֶן״ – דְּנָגְעָה בְּהוּ. אֲבָל רוֹבְדֵי אִילָן – פָּטוּר.

אִי הָכִי, אַדְּקָתָנֵי סֵיפָא: הָיְתָה מְעוֹפֶפֶת, אֲפִילּוּ כְּנָפֶיהָ נוֹגְעוֹת בַּקֵּן – פָּטוּר,

The Gemara objects: If so, instead of teaching in the latter clause: "If she was hovering, even if her wings are touching the nest, one is exempt,"

די גמרא פרעגט: אויב אזוי, אנשטאט צו לערנען אין דעם לעצטן חלק: ״אויב זי האט געשוועבט, אפילו אירע פליגלען רירן אן דעם קן — איז מען פטור,״

הגמרא מקשה: אִי הָכִי, אַדְּקָתָנֵי סֵיפָא: הָיְתָה מְעוֹפֶפֶת, אֲפִילּוּ כְּנָפֶיהָ נוֹגְעוֹת בַּקֵּן – פָּטוּר, מדוע לא שנה את המקרה של רובדי אילן?